Nou dit is mijn site Ik Hoop dat je hem leuk vindt..
Het gaat over zelda Maar als je iets anders leuks te melden hebt mag dat ook
Groetjes Fleur

Esmee en ik hebben mooie tekeningen gemaakt..
voor het verhaal
En even deze tekeningen zijn niet overgetrokken!!!

De mijne

esmee’s tekeningen
Mevrouwtje esmee

de Meiden van het verhaal

Mooi zijn ze he
als jij ook een hele mooie hebt en graag wilt dat die op mijn site komt.
Moet je het maar even vragen

Oke bij die andere log paste het neit meer dus gaat het verhaal hier maar verder!

heb er schoon genoeg van zei de Roze oppeens en bleef aburt staan.
‘Hoe kan de wereld nou afhangen van zo’n klein en rood garnaaltje, dat wil je toch niet geloven?’ De garnalen keken haar verbaasd aan. ‘Zij is de enige die het magnetazwaard kan dragen, en de redzelda kan alleen met dat zwaard vermoord worden!’ riep de bruine garnaal bijna beledigt. ‘Ik geloof in haar…’ hij boog zijn hoofd naar beneden. ‘Ik sluit me aan bij hem’ zei de groene wijs. ‘mooi, gaan julle maar de aanhangertjes uithangen, ik volg mijn eigen weg’. de roze sloeg haar armen over elkaar en keerde haar rug naar hun toe. Ze liep weg, uit zicht. ‘Wacht!’ riep de paarse garnaal en rende achter de roze aan.
‘Wacht nou!’ De roze draaide zich om. De groene en de bruine bleven achter.
‘Waarom verlaten ze ons, we zijn er al twee verloren…’ De groene liet een traantje vallen. ‘Ze zullen xe9cht ooit terug komen’. De bruine troostte haar. Hij ging zitten op zijn hurken, naast haar.
Kijk de Bruine wees naar de maan, het lijkt net een rood oog, en zoals je weet zijn de demonen dan het slechtst, dus Redzelda, het kan best dat dat invloed had op de andere 2 terwijl ze al een beetje boos waren..
Ohw zei de Groene heimelijk opgelucht het lag dus niet aan haar.
Maar we moeten verder met onze zoektocht zei de bruine.
Maar zonder de andere 2 hebben we geen kans
.
Toch moeten we het proberen!
En ik heb zo een gevoel dat ik weet waar we de Rode en de Witte kunnen vinden.
Waar dan?
‘In het mauvais vallxe9e..’ ‘De mauvais wattes?’ ‘
De vallei der schuduwen. ‘Waar ligt dat?’ vroeg de groene terwijl de adelaar zijn ogen scherpte. De groene sprong op de rug van de Adelaar en die vloog op.
‘Ah! niet zo snel vliegen, ik vlieg van je rug af!’ riep de kikker terwijl ze met haar glibberige pootjes zich vastklampte aan een veer. Ze liet haar pootjes losschieten. ‘Ah!!!’ ze zach zichzelf vallen in een leeg hol. Toen voelde ze niet veel later dat ze tussen een poot geklemd zat ‘Je bent net op tijd…’ zuchtte ze. Ze spring uit de poot en belandde op zacht aarde. ‘wat is dat hol?’ vroeg ze verbaast en boog zich over de opening.

‘Kom hier’ wenkte de groene kikker en liep het hol in. Ze hoorden akelig gekrijs door de ruimte galmen. De bruine vouwde zijn vleugels dicht en liep kleine stapjes het hol in. ‘Herken jij ook dat gekrijs?’ merkte de adelaar op. De groene knikte ‘Dat… dat zijn de rode en de witte, we moeten er naar toe!’ kwakend sprong ze heen en weer verder het gat in. Ze keek achter zich, de bruine stond stond nog steeds op de zelfde plek ‘waarom ga je niet mee’. Hij werpte een blik in het gat ‘Dit gaat niet goed…’ ‘Maar we moeten ze redden! Ik kan niet vliegen als we snel weg moeten!’. Er verscheen een twijfelende blik op de adelaar ‘Alsjeblieft, het is voor ons land!’. De adelaar knikte en vloog het hol in. Langzamerhand werd het hol alleen maar groter, en het gekrijs kwam steeds dichterbij. Er liep een doodlopende gang ‘Wat moeten we nu doen?’ zuchtte de kikker. Opeens werd de grond steeds zwakker en zakte die in…

Ze ploften neer op de harde aarde ‘Auw en de adelaar sloeg het zand uit zijn bruine vleugels. ‘Zo… zo… 2 vliegen in een klap’ zei de redzelda sluw die heen en weer rond het gevangenisje liep. ‘Mwuahaha!’ ‘Wat wil je hiermee bereiken?’ riep de kikker kwaad. De redzelda balde haar vuisten ‘Over dit land heersen!’. De groene keek haar boos aan. ‘Ik heb jullie alle zes gevangen, nu kan ik dit land overheersen’. ‘hou alsjeblieft op met je stomme praatjes, voor ik mijn geduld verlies!’ gilde de grone en klampte haar pootjes vast om de tralies. ‘Je kan hier niet uit, stom, klein kikkertje!’ ‘Ik ben niet stom, nog een woord en je weet wat geweld is!’ ‘Nu moet ik bang zijn! waha!’ lachte de redzelda gemeen. De redzelda zwaaide met een zwaard, de adelaar gaapte haar aan ‘Dat zwaard behoort niet tot jou!’ ‘Whaha! gaat dat bruine geval ook bijdehand doen?’ De red zelda liep weg, en hopelijk kwam ze nooit meer terug.

Ze zaten nog steeds opgesloten en de nacht viel al gauw. De groene ijsbeerde heen en weer en klampte haar pootjes vast om de tralies, in alle macht probeerde ze de tralies uit elkaar te duwen. ‘Help nou’ piepte de groene. Ze werpte een blik op de in slaap gedommelde adelaar. ‘Help nou, we moeten hier uit’ kwaakte ze en sprong naar de de bruine, ze trok aan zijn veer. ‘Ja- hah…’ ‘We moeten er uit’ siste de kikker. ‘wil je hier heel je leven blijven?’. ‘mijn leven is toch vergooid, we kunnen hier beter sterven’ en de bruine keerde haar rug naar haar toe. ‘Dan kan je toch op zijn minst mijn leven redden?’ jammerde de kikker. De bruine kwam langzaam overeind ‘Oke… oke ik help je…’ Hij wrijfde nog met zijn veren tegen zijn ogen en stond op. De bruine maakte een prachtige lichtbal die alsmaar groter werd. Daarna leek het net aslof hij de bal opzoog, alsof al de kracht in hem zat. Hij klemde zijn klauwen aan de tralies en duwde die langzaam uit elkaar, er onstond een grote lichtflits die maar langzamerhand afzwakte. ‘We zijn vrij!’ en de groene maakte een dansje van geluk. ‘Ja jij ja’ jammerde de bruine en ging weer op de grond. ‘Wat wil je? dat ik je hier langzaam laat wegrotten?’ Ze legde haar pootjes over elkaar. ‘We hebben je nodig, het spijt ons voor dat we weleens zo gemeen waren’ er verscheen een schuldige blik op het kikkerhoofdje. De bruine stodn op, en ze kwamen terecht in een galmende hal. De hal was eng, beschimmelde wanden met oude zwarte teksten op de muur. Verschillende dieren lagen in de gavangenissen. ze liepen de gang door en kwamen bij een deur, versierd met goud en diamanten, maar op een een of andere manier was hij heel kil. De bruine opende langzaam de deur. voor hun lag de redzelda te snurken op een bedje. Ze keken naast hun, daar zaten gevangen. ‘Daar zijn jullie!’ roept de rode ‘Stttttt’ sist de witte. ‘Waarom zijn jullie nog dieren?’ stamelde de rode. ‘We gaan julllie bevrijden’ kwaakte de kikker en sprong naar een kastje die naast de redzelda stond. ‘Oeps… er zijn heel veel sleutels’ fluisterde de groene bijna onvertsaanbaar. ‘Die van ons is met diamantjes’ zei de witte. ‘Aha, gevonden’ en geruisloos spong de groene naar het gevangenisje. De adelaar stak het sleutel in het slot en liet ze uit gevangenis. ‘Ik ben zo blij dat jullie gekomen zijn’ zei de witte. De rode sloop naar de redzelda en pakte geruisloos het magenetazwaard. ‘Dat hoorde ik!’ en de redzelda vloog overeind.
Ze draaiden zich allemaal geschrokken om.. Oeps zei de witte..
MWHAHA lachte de Red Zelda so weer twee er bij en zonder enige moeite te doen..
Ohw ja woedend keek de rode toe.
We zulen tegen je vechten en je verslaan.
Ohwja zei de Red zelda minachtend.
Zoals jullie willen.. oppeens verdween het bed en de kerker.. ik zou niet willen dat jullie te zacht landen he.. MWHAHAHA.
Ik geloof dat die zichzelf wel erg grappig vind ze de Groene een beetje verbouwereerd..
Ik ben ook grappig zei de Red Zelda stampvoetend..
Nou ik zie niemand lachen.. zei de groene nog al droog.
Ik zal ze aan het lachen maken!!! ik ben het grappigste wezen op heel de wereld.. MWHAHA..
Droom verder kaatste de Groene terug.
I..Ik Zal je en ze vloog woedend op de Groene af!
Bam de groene werd tegen de muur gesmeten.
Ze Vloog naar de groene toe die probeerde overeind te krabbelen maar ze was te langzaam.. ze deed haar ogen dicht.. en BENG een hard geluid van ijzer dat op ijzer sloeg.
Voorzichtig gluurde ze door haar oogjes.. de rode stond hijgend voor haar.. met het zwaard tegen het zwaard van de Red zelda gedrukt.
De Red Zelda sloeg op nieuw toe.. en beng het zwaard vloog uit haar vinnen.. en bleef steken in de muur.. terwijl de rode knalde hard tegen de groene aan en zakte in elkaar.
Woedend stormden de Bruine en witte op de Red zelda af.. maar ze waren allemaal verzwakt door dat ze gevangen zaten.. en ook zei knalden zei hard tegen de muur en zakte in elkaar.
MWHAHA jullie lijken wel garnalen sushie.. WHAHA garnalen.. snappen julie..
Maar oke.. ik ben niet eens moe en het is al afgelopen MWHAHA riep de Red zelda.
Denk je dat Riep een boze stem achter haar.
De Red Zelda draaide zich bliksem snel om.
Daar stonden de Roze en de Paarse.. Het gevecht is pas net begonnen.. ze de Roze terwijl ze een straaltje bloed van haar lip wegveegte..

De roze liep dreigend op de redzelda af, terwijl die bangetjes terug deinsde.
‘Denk beter na, voor je die stomme praatjes maakt’ ‘Als of ik bang voor je moet zijn mhwahaha snappen jullie hem?’ snauwde de redzelda.
De roze zette een minachtende blik op.
‘Arrogant rotwijf!’ en de redzelda kwam beng! tegen haar gezicht aan. De roze werd tegen de muur gesmeten en wankelend stond ze weer op terwijl de groen een rare spreuk maakte. Dreigend liep de redzelda op de roze af en pakte haar zwaard.
Ze hield het zwaard boven de hopeloze roze.
Ze voelde het zweet langs haar bebloede voorhoofdje lopen. Met rillende pootjes beschermde ze haar gezicht. De redzelda maakte een vaartje met haar zwaard en bengelde die heen en weer. Dreigend stak ze het zwaard nxe9t naast haar in de gornd, telkens weer. Van de zenuwen moest de roze lachen. ‘Wat wat denk je nou niet dat je bent?’ ‘Arrggghhhhh!’ gilde de redzelda en gooide haar arm met de zward in haar handen geklemd omhoog. ‘Nee nee!0 gilde de roze.
‘Help nou!….’ piepte ze. ‘Helluppp….’ fluisterde bijna onverstaanbaar. De groene begon steeds harder te zingen terwijl haar amulet prachtig licht straalde. ze verplaatste het licht in de rode garnaal. Maar de redzelda bleef doorgaan. ‘Ik krijg je wel!’ en ze richtte haar zwaard op het pootje van de roze die ze in volle vaart op haar af liet gaat. ‘Auw!!’ een flinke pijnscheut schoor door het arme lichaampje van de roze. ‘Laat dat!’ gilde de rode en stak het zwaard in xe9xe9n keer in de rug van de redzelda. De redzelda zakte op haar knixebn. een zwarte, zwavelachtige damp kwam van haar af, alsof het de kwade energie was. ‘Is… is ze dood?’ vroeg de roze
‘Waar… waar ben ik?’ stamelde de redzelda.
‘Wat gebeurt er met haar?’ zei de paarse.
‘Wat is er gebeurt?’ en snikkend kromp ze in elkaar.
‘Dat weet jij wel heel goed’ zei de groene kwaad.
‘Ja… dat weet jij heel goed!’ en met grote passen kwamen de garnalen op haar af. ‘Ik weet niet waar jullie het over hebben!’ gilt de redzelda.
‘Waarom heb je ons zo laten lijden?’ roept de roze boos terwijl ze zich steeds groter maakt.
‘Alsjeblieft, laat me ik kan niks herinneren…’ stamelt de zelda. ‘Oja en dit dan?’ De roze steekt haar pootje naar voren.
De Redzelda buigt zich over de wond.
‘ik kan hem genezen…’ ‘Oja? probeer dan?’
Zegt de roze niet veel vertrouwen hebbend.
De redzelda haalde een fluitje tervoorschijn en begon een liedje te fluiten.
‘Hee, de pijn verdwijnt en de wond word steeds
kleiner, maar je hebt ons wel onnodig laten lijden!’ gilt de roze nog woedend. ‘Laat me… oke ik kan jullie helpen, ik verander jullie in hylians, wat dacht je daarvan?’ roept de redzelda. de garnalen vonden het wel een goed idee, behalve de roze, die boos hara gezicht had afgewend.
‘Kom op’ en de groene geeft haar een por in har zei.
De redzelda pakte weer haar fluitje en begon een liedje te fluiten. Langzaam zagen ze kun kleine pootjes in armen veranderen en ze hadden eindelijk haren op hun hoofd.
‘We… we zijn hylians!’ gilt de paarse garnaal.

In plaats van 6 garnaaltjes stonden er nu 5 mooie meisjes en 1 knappe jongen
De Groene mooi Donker haar met zeer verleidelijke krulletjes en haar ogen waren zo bruin als de stam van een boom.
De Roze had mooi lang bruin golvend haar.. en haar ogen, zo donker dat het wel zwarte poelen leken en die omringd werden lange zwarte wimpers.
De paarse had lang blond haar.. zo mooi dat het goud leek als ze in de zon kwam.. en een mooie zwoele lippen.
De Rode had mooi Oranje rood achting haar.. dat lang, steil en elegant over haar schoudertjes hing.. en haar neus.. die was zo perfect.
De witte.. had Licht haar.. een beetje een mengelmoesje.. donkerblond/lichtbruin.. dat zo mooi paste bij haar lichtgroene ogen die nog een beetje iets weg hadden van haar prachtige vleugels die ze ooit had gehad.
En dan de Jongen.. hij had donker krulletjes haar.. en een aanstekelijke lach.. als hij lachte was het net of de zon opkwam.
Allen waren ze overdonderd door hun schoonheid.
Ze leken te stralen in de net opgekomen zon.
En Zacht briesje gleed zachtjes langs hun blote huid.
Wat een gevoel.. Wacht eens Blote huid??
Snel draaide de meisjes zich om met allemaal een blosje op hun wangetjes..
Uhm.. uh.. verlegen lachten de meisjes terwijl de Witte 5 prachtige jurken tevoorschijn toverde..
Een mooie Groene met een v-hals + het neksnoer van de ketting van het lied.
een prachtige zachtroze jurk met daarop de kaars van het hart die als een roze diamant schitterde.. bij de sluiting voor..
Een mooie paarse jurk met zulke mooie muiltjes waar je tranen van in je ogen kreeg.. en natuurlijk waren de schoenen van de voeten er in verwerkt.
Een zuiverwitte jurk.. met een mooie ligt lichtgevende driehoek aan de licht gouden riem.
En een mooie sensuele rode jurk.. waaraan de rits voor een klein gloeiend zwaardje hing.
Vol opwinding trokken de meisjes de kleren aan..
Ze stonden perfect, en pasten precies.
Uhm.. kuche kuche. deed de bruine een beetje stijfjes.
De ogen van de witte sperde zich open.. oh natuurlijk.. zei ze met een blosje van schaamte..
Er kwam een mooi bruin pak tevoorschijn.
Heel stijlvol.. en bij de kraag leken een paar mooie bruine adelaars veren te zitten.
Terwijl de jongen zich aankleed bekeken de meiden elkaar vol bewondering.
Ze keken elkaar glimlachend aan.. en sloegen de armen om elkaar heen.
De tranen van blijdschap liepen over hun wangen.
Ze waren zo gelukkig.. maar voor hoelang zou dat nog duren??

Ze bekeken elkaar nog even en besloten om verder op pad te gaan. ‘Kunnen we niet naar de market gaan?’ vroeg de bruine.
Allemaal knikten ze enthousiast van ja.
‘Wat zijn eigebnijk jullie echte namen?’ vroeg de paarse. ‘Ik ben Fleur’ en de roze deed een stap naar voren terwijl ze met haar glanzende, mooie bruine haar zwaaide. ‘ik ben Amy’ zei de paarse.
‘Ik ben esmee’ zei de rode die met haar zwaard oefende bewegingkjes maakte.
‘Ik ben Tessa’ zei de groene terwijl ze met haar kettinkje speelde. ‘Ik ben Gwen’ zei de witte die sierlijk zwaaide met haar witte, zuivere jurk.
‘En jij?’ vroegen de meiden in koor.
‘Euhm… ik ben Mats…’ zei de jongen die afstandelijk een stukje van hun af stond.
‘Hebben we een gevaarlijk virus ofzow?’ vroeg de roze die haar handen in haar zij legde.
Mats kreeg een rood hoofd ‘Nee… nee… ik moet er alleen aan wennen.
‘Wennnen aan wat?’ vroeg Fleur lichtelijk gexefrriteerd.
‘Nu pas merk ik dat jullie echt meiden zijn’ Mats probeerde te glimlachen.
‘Oww…. dus garnalen zijn geslachtloos?’ zei de roze daarop.
‘Nee…. nee maar bij garnalen merk je het niet zo gauw… nu lijkt het net alsof ik een sultan ben met heel zijn harem…’

De meiden giechelden en barsten uiteindelijk in een lachbui uit terwijl Mats zijn gezicht afwendde.
‘Kom op, we zijn vrienden’ giechelde Tessa.
‘Ja, we gaan gewoon naar de market’ zei Amy die zijn arm vastpakte om mee te slepen.
Eindelijk, na lang gezeur zaten ze eindelijk op de market.
‘Vissen! vissen!’ riep een verkoper.
Mats’ lievelings eten was vis, dus hij liep naar het kraampje en stak zijn hand in zijn buideltje, op zoek naar geld. ‘Hier’ hij stak zijn hand uit met twee rupees erin. ‘Nou… voor je harem heb je toch wel meer eten nodig?’ zei de visboer glimlachend.
Met een knalrood hoofd wendde hij zijn gezicht af.
‘Dat zijn vrienden!’ zei hij kwaad.
‘Grapje, grapje…’ zei de visboer.
‘hier’ en hij legde 8 dikke haringen op zijn hand.
‘Dag…’ piepte Mats.
‘Dag player!’
Woedend draaide hij zich om ‘Ik ben GEEN! player!’
‘grapje grapje…’
‘Ik heb besloten om weg te gaan’ zegt Mats terwijl hij voor de meiden stonden.
Hun gezichten verbleekte.
‘Waa… waarom?’ vroeg de groene.
Mats hield zijn schouders op.
‘Ik ga naar de mannenkroeg… het werd eens tijd’ was zijn antwoord
‘veel plezier in de mannenkroeg!’ riep de roze het eigenlijk niet begrijpend.
‘Hij komt vast terug’ fluisterde ze terwijl hij uit zicht was.

Het zo’n beetje avond en de meiden maakten een kampvuur. ‘Gaan we morgen wel binnen slapen?’ gaapte Tessa. ‘natuurlijk, we gaan gelijk aan de slag’ antwoordde Fleur. De witte en rode waren al in slaap gevallen. De paarse legde een warm deken over zich heen. ‘hij is nog steeds niet teruggekoemn he?’ zei de groene. ‘je weet tot hoe lang de mannenkroeg open is’ zuchtte de roze. ‘Tot 4 uur’ zeiden ze in koor. ‘Fleur, wat bedoelde je met “we gaan gelijk aan de slag”?’ vroeg de paarse. ‘met bouwen’ zei ze zonder emotie.
‘Met Bouwen???’ gilden Tessa en Amy in koor.
‘Ben je helemaal niet lekker?’ vroeg de paarse.
‘De huizen zijn superduur en we hebben dat geld niet, het kan niet anders’ zuchtte Fleur. De meiden keken elkaar aan en slikte een brok in hun keel weg ‘Als het moet’ piepten ze.
Ze werden allemaal wakker door een geergerde schreeuw.. Hij is er nog niet.. Geirriteerd draaide de Fleur zich om met haar handen in haar heupen.
De andere vreven allemaal versuft hun slaap uit hun ogen terwijl Fleur ongeduldig met haar voet op de grond stond te tikken..
Wat is er in godsnaam aan de hand.. weetje het is vroeg zei Gwen geergerd..
Ja we moeten onze schoonheidsslaapje wel halen.. we zijn nu mensen weetje zei de paarse humeurig..
Mats is niet terug gekomen zei Fleur.. met een woedende stem.. maar toch klonk hij ook bezorgd.
Gelijk waren de andere helemaal wakker.
Geschrokken keken ze elkaar aan.
Snel kleden de andere zich aan terwijl Fleur een rommelig ontbijtje in elkaar flansde.
Ze gaf ieder een stukje pannekoek.
Dankje ze Tessa blij:D
Ze nam een hap.. Bah ze kokhalsde het weer uit.
Gatver wat doet dat voorstellen.
Fleur keek haar geergerd aan.. sorriej hoor ik ben ook geen keukenprinsesje, en we hebben nu belangrijkere zaken aan ons hoofd.
Kom kom meiden.. we hebben allemaal niet veel geslapen zei esmee zachtjes.
Ze aten allemaal het smerige ontbijt in zweigen op terwijl ze zich allemaal zorgen maakten.
Tegen de middag kwamen ze dan eindelijk bij de Market aan.
Oke waar zal ”de mannen kroeg” zijn zei Gwen een beetje spottend.
Volg gewoon de stank zei Amy.
De meiden kregen allemaal een giegelbui.
Brooaarr.. de andere stopten allemaal met lachen en keken naar esmee.
Die verlegen lachte.. tja het eten wat we vanmiddag hadden was niet echt genoeg he.
De andere knikten instemmend.
Maar we hebben geen geld zei amy teneergeslagen.. kuche kuche we hebben onze charmes toch zei Fleur.
Kijk ik zal het voor doen.. maar dan moetne jullie stiekem het brood pakken.. en vergeet geen stk voor Mats.
Elegant en erg met haar kont schuddend liep Fleur naar de vette Bakker..
Hallo meneer.. u kunt me zeker niet vertellen waar i het lekkerste en verste brood kan vinden in dit dorp he? vroeg ze met haar lange wimpers overdreven knipperend.
Die ogen rollen bijna uit zijn kasse.. zei Tessa spottend.. nouwja ze doet het voor ons eten antwoorde Amy terwijl ze onopvallend dichterbij slopen.
Toevallig wel mevrouw zei de bakker overdreven aardig Tegen Fleur terwijl hij veel dichterbij kwam.
Amy en Tessa waren nu bij de bolletjes die overherlijk roken.
De bakker wilde zich omdraaien om te kijken wat die meisjes aan het doen waren..
Snel Gooide Fleur haar mooie haar naar achter en glimlachde verlegen naar de bakker.
gelijk vergat hij de meisjes.
Poeh op het nippertje Fluisterde Tessa.
Amy had al 2 bollejtes in haar handen waar moeten we die laten vroeg tessa.
Daar kwam gwen aan heigend.
Ik heb wel een idee zei amy met een sneaky lachje.
Gwen kom eens hier.
Snel kwam gwen dichterbij.
Snel propte amy de Bolletjes in De Bh van Gwen.
Wat doe je nou? vroeg die verbaasd en wilde de bolletjes er al weer uit halen..
Laat zitten zei tessa scherp we kunnen toch neit zomaar met bolletjes weg lopen.
Zonder pardon propte ze er nog 2 bij.
Amy pakte de laatste twee.. toen de bakker hun in de gaten kreeg..
He dieven stop stop.. riep hij.. de meiden keken verschrikt op.
Wat moesten ze nu.
ook Fleur keek ongelukkig.
Met een vies vertrokken gezicht pakte ze het gezicht van de bakker beet.. en gaf hem een zoen.. terwijl ze dat deed.. wuifde ze met haar handen dat de meiden snel weg moesten rennen.. en die lieten zich dat geen 2 x zeggen.
Toen de meiden op een veilige afstand waren liet Fleur de bakker los en rende kokhalsend achter de anderen aan.
Die haar een beejte verbaasd aankeken en met haar verder reden.
Toen ze in een verlaten steegje waren stopte ze eindelijk met rennen en lieten ze zich op de vloer zakken.
Dat je dat deed zei Esmee ongelovig.
Ja anders waren jullie gepakt.. zei Fleur geergerd terwijl ze haar mond afveegte.
Je had je gezicht moeten zien.. zei Tessa die stuitrekke kreeg van het lachen.
Al snel lach heel de groep in een deuk en aten ze de bolletjes die uit Gwens Bh kwamen.
Toen ze het op hadden keken ze eens goed omzich heen.
Het stinkt hierso.. tessa haalde haar neus op.
Ja en ik weet waarom zei esmee oppeens met een grote glimlach.. de anderen keken haar verbaasd aan..?
Kijk daar wees ze De mannen Kroeg
Snel stonden ze allemaal op en liepen de kreog in.
Wat een walgende stank zei.. tessa Mats is hier tog veel te goed voor.
Ja mannen zijn vieze wezens zei Fleur wijs..
He moppie en sloeg esmee op haar mooie ronden billen.. kommie lekker bij me zitten haha..
Iel esmee Draaide zich om.
SLAM esmee’s kleine hand stond rood op de gezicht van de man..
Hij ziet er neit zo blij uit zei Fleur slikkend.
Netzoasl al zijn vrienden.. zei Amy met een piepstemmetje.
Ohw waar is ie Mats nou..

De meiden keken hopeloos hopeloos om hun heen.
De mannen kwamen steeds dichterbij.
‘Het… het spijt me…’ zei Esmee rilelerig.
‘Ja? wat het spijt je?’ de man maakte zich groot en kwam steeds dichterbij en Pets! weer een klap op haar bil. ‘Als je iemands billenn wilt slaan doe dat maar bij je vrouw!’ riep Esmee kokend.
‘Wha, dat kleine meisje heeft een grote bek tegen me, ik ben wel the boss!’ riep de man.
Hij stroop zijn mouwen op en Esmee zag zijn gespierde arm.
‘Laat dat!’ een jongen met bruin haar en groene ogen stapte de groep binnen.
Esmee bekeek hem van top tot teen.
Hij had een groene muts op met een pakje aan.
De jongen hefde zijn zwaard op en tsjak!’ door het gespierde lijf. De man viel op de mond met een straaltje bloed lopend uit zijn mond.
‘Je hebt de boss vermoord’ zei Mats hakkelend.
hij had ene baardje en een snorretjr en stonk naar oud bier.
‘Mats… ben jij dat?’ vroeg Tessa.
‘Wat denk je anders?’ Een hele groep mensen stond om hun heen. ‘Waarom ga je niet met ons mee?’ vroeg ze bezorgd. ‘Ik leid nu een mannenbestaan en dat bevalt me prima’.
‘Ach, weet je het nog? we hebben je gered, uit de spirit temple anders was je dood!’ riep de roze woedend.
Mats wendde schuldig zijn gezicht af.
Het bleef een lange poos stil tot dat alle mannen hun bierglas ophefden ‘Op het mannenbestaan!’ riepen ze in koor.
Mats liep naar achteren, misschien nog zijn laatste blik afwerpend. De meiden stapten de kroeg uit, behalve esmee. ‘Hoi, bedankt…’ zegt ze giechelig. de jongen keek haar met een mysterieuze blik aan.
‘We gaan een huisje bouwen, misschien wil je helpen’ zegt Esmee hakelend over haar woorden.
‘Natuurlijk, waar is het?’ antwoord de jongen.
‘hoe hete je?’ vroeg Esmee onderweg. ‘Ik ben Link’. ‘Mooie naam, ik heet Esmee’ glimlacht ze.

Twee weken later was Mats er nog steeds niets, en waren ze eindelijk klaar met het bouwen van het huisje.
Regelmatig gingen Esmee en Link naar een boom, voor de grap hadden de andere meiden het de liefdesboom genoemd . Samen klommen Esmee en Link in de boom, op de hoogste tak.
‘De landschappen zijn zo mooi’ zegt Esmee terwijl de wind door haar rode haren waait.
Link kwam steeds dichterbij, zijn lippen op de hares.
En Esmee beantwoordde zijn kus door hem te omhelzen.
Daar bleven ze een tijdje zitten zoenen, de tijd vergeten.
Samen gingen ze de boom uit.
‘zullen we naar de market gaan?’ vroeg link.
Esmee knikt van ja.
Samen lopen ze naar de market, die al bijna sloot.
‘houd de dief! houd de dief!’ roept de bakker met zijn theedoek zwaaiend.
een jongen met een vieze stoppelbaard en een lange, geelachtige snor van de rook rent over het plein. ‘Dat is Mats…’ zegt Esmee die haar hand voor haar mond slaat.
‘Mats!’ roept Esmee.
Mats werpt een blik op haar, maar rent dan het hoekje van een steegje om.
‘Ik wou dat we hem konden redden’ zegt Esmee hoofdschuddend.
Link houd haar hand vast het komt goed’ sust hij.
Esmee glimlacht terug ‘Je bent zo lief’ en geeft hem een dikke zoen op zijn mond.
‘Laten we terug gaan’ zegt Link Esmee knikt.
het huisje is alweer in zicht, en er komt een hoop kabaal vandaan.
‘Waar is het maandverband GVD!’ schreeuwt Gwen die een gedeelte van haar bebloede rok omhoog houdt. ‘Daar gaat mijn jurk’ zucht ze.
‘Ik heb nog wel maandverband’ zegt Esmee die naar haar tas grijpt.
‘Oeps… op’ zegt ze met een scheve lach.
‘Gaat lekker zo’ zugt de roze die komkommer snijd op een houten plankje.
Opeens horen ze geklop op de deur.
Zuchtend loopt Gwen naar de deur.
‘Ja’ zegt ze met een mokkige stem. Dan verbleekt haar gezicht. Een jongen met mooi, groen haar en groene ogen staat voor de deur. Met een andere jongen, kermend van de pijn.
‘Mijn vriend is gewond kunnen jullie hem helpen?’.
‘Nou ik heb alleen nog maandverband’ zegt link.
‘dus er was wel maandverband!’ roept gwen.

Tessa liet een snel kuchje horen.. ohw er verschijnt ene blosje op het gezicht van Gwen.. oke link geef Gwen wat maandverband zei tessa snel terwijl ze verontschuldigend lachte tegen de knappe vreemdeling.
Fleur had haar komkommer neergelegt en liep naar de vreemdeling.
Gwen maak jij het even af riep ze de gang in.
Ja hoor adner is het toch weer neit te eten.. kwam er antwoord terug van de wc..
1 keer maar 1 keer mompeld Fleur terug.
Ze liep naar de vreemdeling toe en keek naar zijn vriend.
Het was een knappe jongen net als zijn vriend die een beetje in paniek leek.
Kom Binnen zei ze Vriendelijk.
Opgelucht stapte de jongen binnen.
Wat is er gebeurt.
Op reis.. Moeder… Wezen.. stamelde de jongen.
Het is goed..zei Fleur vriendelijk.
Link wil je hem alsjeblieft naar tessa brengen.. ze is de logeer kamer het bed aan het klaar zetten.
Voorzichtig liep link met de jongen naar de logeerkamer.
Fleur keek een beetje onbeholpen naar de knappe jongen die voor haar stond. uhm.. uhm.. he.. wil je wat drinken.??
Blijf Af!! het is mijn Jurk Krijste amy..
Niet Van mij.. Geef terug schreeuwde Gwen terug.. en ik heb iets schoons nodig.
Fleur keek naar de gang.. Amy wist het natuurlijk nog niet.
Ze glimlachte naar de jongen. wil je wat drinken vroeg ze een beetje onbeholpen.. de jongen knikte duidelijk in een shock.
Fleur liet de jongen zitten en liep naar Tessa (link was ondertussen weer terug naar Esmee gegaan om klef te doen en om haar te troosten).
Hoe is het met hem vroeg ze bezorgd?
Het gaat maar het ziet er niet mooi uit.
Sommige wonden moeten snel genezen worden anders.. bloed hij dood.
Zonde het is een knappe gozer Fluisterde Fleur.. maar die andere is tog knapper
Tessa keek haar aan en rolde met haar ogen..
Fleur ik heb je hulp nodig.. ik kan niet alleen de ergste wonden genezen..
Oke Fluisterde Fleur maar die ander mag niets weten oke?
Goed goed Fluisterde tessa.. het lijkt mij ook beter.
Zachtjes deed Fleur de deur dicht.. maar voordat hij helemaal dicht was keek ze nog snel even door de kier naar de verwarde knappe vreemdeling.
Oooh Zuchte ze.. ze had erg medelijden met hem.. stel je voor dat een van haar vriendinnenn daar zo zou liggen.
Oke ze knikte naar tessa en pakte de ocarina of time beet en begon een prachtige melodie te spelen.. die tessa begeleide met haar prachtige stem.
Haar ketting begon te gloeien.. en ook de kaars van het hart.
Tessa stak haar hand uit. en haalde die over de wonden.. die langzaam genezden.
De vreemdeling deed even zijn ogen open.. en keek verward naar het mooie meise met de moie stem dat door licht omgeven was en zijn pijn weghaalde..
Ben jij een engel vroeg hij?? voordat hij weer wegzakte in de diepte..

‘Nee ik ben Maria Magdalena’ antwoordde Tessa voor de grap.
‘Ik voel geen pijn meer’ stamelde de jongen, hij keek haar diep aan met zijn heldergroene ogen.
Tessa begon rood te worden en wendde haar gezicht af. ‘Ik ben blij dat jullie me geholpen hebben, maar ik moet weer op pad’ zei de jongen vastberaden.
‘Waarom blijf je niet? het word al donker’ zei Tessa.
de jongen twijfelde. ‘Ik heb iets belangrijks te doen’
Tessa’s gezicht verbleekte ze hoopte stiekem dat de jonge zou blijven.

Toen de nacht bijna viel, gingen de jongens weg. De ene jongen heette Haku en de ander Lyserg. ‘Hij is zo leuk’ zei Fleur dromerig met haar hand onder haar kin leggend. ‘Als je het maar niet over Lyserg hebt, want dat is al mijn schatje’ knipoogde Tessa.
De anderen lagen al snurkend op bed.
Tijdens hun gesprek hoorden ze opeens gekrijs.
‘dit klinkt niet goed’ zei fleur haar blik scherpend.
Ze stonden op en opende het houten luikje en keken naar buiten. ‘Dat zijn Lyserg en Haku en nog een jongen…’ Stamelde Fleur.
Tessa stond al buiten, ze tilde haar rok op en rende naar het gekrijs.
‘Tessa! wacht op mij!’ zei Fleur die haar passen versnelde.
Een vage holbewoner, die vast een jaar in de hol van Hanna tokkie heeft gewoond viel de jongens aan. Met een scherp mes die de maanlicht terugkaatste.
Hij hefde het mes op en hield die boven Haku.
‘Stop!’ schreeuwde Fleur schor die de jongen wegduwde. ze bekeek de jongen van top tot teen.
hij had niets mer dan een bruin, oud vodje aan.
En op dat vodje zat een button gespeld met “Bierliefhebber Mats”. Fleurs gezicht verbleekte. Ze keek Mats aan, ze zag de pijn in zijn ogen.
Mats liet de mes op de grond ploffen. Door de stilte hoorde je het nog een tijdje narinkelen.

Ze stond nu voor een dilemma wat moest ze doen?
Mats kende ze al zo lang.. en hij was een goede vriend van hun..
Ze keek naar de kwellende ogen.. ze kon hem geen pijn doen en ze wist dat tessa dat ook niet kon.
Ze wist dat hij het moeilijk had.. dat kon je wel aan hem zien.
Voorzichtig stak ze haar hand uit.. en raakte zijn wang aan.
Gelijk deinsde mats achteruit.
Ze keek verdrietig naar tessa ze dachten het allebij maar zeiden het niet hard op.
Ze keek naar Haku en Lyserg die nogal schuw en verdedigend stonden.
Tessa liep snel naar lyserg toe.. ze was bezorgd.. hij was nog niet eens een dag geleden bijna dood gegaan.
Ze wilde haar arm om hem heen slaan.. maar hij deed snel een stap achter uit.
Tessa keek of ze een klap in haar gezicht had gehad.
Haar ogen stonden opeens zo verdrietig en er kwamen tranen in op.
Hakelend liep ze achter uit.
Ze draaide zich om terwijl de tranen over haar wangen liepen.
Tessa riep Fleur haar na.. maar tessa stopte niet.
Tergelijkertijd.. draaide mats en fleur zich woedend om naar lyserg, die zich een hoedje schrok.
Nu waren de aanvaller en de beschermer allebij boos op hem.
Fleur zag er opgeblazen uit.. Hoe kom je zei ze woedend.
Ze wilde schreeuwen.. maar ze kon niet.. ze keek naar mats.. naar lyserg.. naar haku die erg rustig stond.. en naar de richting waarin tessa was verdwenen.
Dit was een erg emotionele dag geweest.. ze was uitgeput en zakte in elkaar.
Gelukkig kon mats haar net opvangen, en legte haar voorzichtig op de grond.
Haku snelde zich naar haar toe en boog zich over haar.. Mats stapte achteruit.. kijk nog een laatste keer en verdween de duisternis is.
Op dat moment deed Fleur haar ogen open.. Mats zei ze met een zwakke stem en stak haar hand uit.
Maar mats was al verdwenen.. hun goede vriend.. verdwenen in de duisternis.
Ze keek op naar haku.. en glimlachte flauwtjes.
Ze probeerde op te staan.. maar was nog een beejte zwakjes.
Haku sloeg zachtjes zijn armen om hem heen en tilde haar voorzichtig op, en liep naar het huisje.
Lyserg liep achter hun aan.. met een rare uitdrukking op zijn gezicht.
Voorzichtig werd Fleur in een stoel gezet..
Ze keek verdrietig naar haku en naar lyserg.
Iemand moet tessa gaan zoeken zei ze met een trillende stem.
Ze kon haar tranen niet langer in houden.. ze stroomden over haar wangen.
Haku liep naar haar toe en sloeg zijn arm om haar heen.
Ze liet zich slap tegen hem aanvallen en bleef door snikken.
Voorzichtig draaide haku zich om naar lyserg.. jij moet tessa gaan zoeken.
Fleur kan zo niet alleen blijven.
Lyserg leek wakker te zijn geschut uit zijn overpeinzingen door die woorden.
Uh.. ja natuurlijk hakkelde hij.. en hij snelde zich de deur uit.
Buiten staand keek hij om zich heen.. ze ging die kant op.
Hij begon te lopen steeds sneller tot hij uit eindelijk hard rende.
Hij wist dat het zijn schuld was.. al wist hij niet helemaal zeker wat hij had gedaan.
Hij wist dat hij haar moest vinden.. hij wist dat hij haar wilde vinden.
Waar moest hij heen hij was verdwaald.
Hij keek omzich heen en er begon zich een knoop van paniek te vormen in zijn borst.
Je moet daar heen.. de stem kwam van de bomen.
Hij herkende de stem het was die jongen die Fleur mats noemde.
Hij keek de jongen achterdochtig aan terwijl die uit de schaduw stapte.
Waarom doe je dit? vroeg lyserg achterdochtig.
Omdat het mijn vriendinnen zijn.. de ogen van de jongen stonden vol verdriet.
Lyserg kreeg medelijden met de jongen.
GA NU schreeuwde mats zowat.. voordat het te laat is.
Snel rende lyserg de aangewezen kant op.
Hij keek al rennend nog een keer over zijn schouder naar de jongen die zich terug trok in de schaduw.. bedankt schreeuwde hij.. de jongen stak alleen maar zijn hand op.
Hij rende door tot bij bij een mooie open plek kwam.. waar die tessa zag zitten.
Ze zat in de rivier te kijken en ze werd gestreeld door het maanlicht.
Haar haar glansde mooi.. wat is ze toch knap drong oppeens tot Lyserg door.
Tessa liet een laatste snik horen terwijl lyserg.. dichterbij sloop.
Kraak.. geschrokken keek tessa achterom.. ze zag lyserg staan.
Ze sperde haar ogen wijd open en er kwam een glimlach op haar gezicht… maar toen werd haar gezicht weer verdrietig.. draaide ze haar hoofd weg..
Lyserg stond daar maar.. wat moest hij doen.
Hij verafschuwt me dacht tessa verdrietig terwijl er een traan over haar wang liep.
Ze voelde een sterke warme arm om haar schouders slaan en ze keek verbaasd om.
Ze keek in het gezicht van lyserg die blij maar een beejte verlegen keek.
Ze keek hem vol verbaasing aan en toen verscheen er een schitterende glimlach om haar gezicht.
Kom Zei hij en trok haar zachtjes overeind.
Sorry als ik je verdrietig heb gemaakt zei hij onbeholpen.. kijk ik was gewoon een beetje bang en.. Voor hij nog een woord kon uitbrengen drukte tessa haar lippen op de zijne.
Verlegen trok ze die terug.
Hij keek versuft.. toen verscheen er een grote glimlach om zijn mond.. hij trok tessa naar zich toe een zoende haar hartstochtelijk.
toen ze klaar waren.. liepen ze zonder een woord te zeggen. hand in hand naar het huisje..
Voorzichtig deden ze de deur open.
Fleur Bleek in haku’s armen in slaap te zijn gevallen en ook haku was ingedommeld.
Met een glimlach liepen lyserg en tessa hun stilletjes voorbij.

Toen ze vogende ochtend wakker werden stond er een heerlijk ontbijt op tafel.
‘Op ons!’ en Fleur hefde haar glas melk op.
‘We zijn eigenlijk niet compleet’ zei Amy verlegen.
Fleur stikte bijna een brok croissant.
‘Inderdaad, we missen Mats’ zei ze stilletjes.
Er heerste een lange stilte.
‘Ik heb hem nooit gekend, ik hoop dat hij ook nooit zo heel zijn leven is geweest’ zegt Lyserg.
‘Hij is inderdaad nooit heel zijn leven zo geweest’ zei amy met een bedroefde blik.
‘Ik mis de oude Mats’ jammerde Fleur.
Allen lieten ze ene traantje vallen.
‘hij zou terugkomen’ amy voelt de tranen opborrelen en liet ze op de volle loop gaan.
Haku sloeg een arm om Fleur en gaf haar lieve kus op haar mond. Fleur kwam dichterbij zijn borst, het voelde warm en veilig.
toen kwamen Esmee en Link de eetkeuken binnen.
‘We hebben goed nieuws! glimlacht Esmee.
Ze hield links hand vast en gaf hem nog een kusje.
De sfeer werd al een stuk prettiger. ‘Vertel’ zegt amy nieuwsgierig. ‘We gaan trouwen!’.
Er verscheen een glimlach op het gezicht van de anderen. ‘Ik ben zo blij voor je!’ en Fleur omhelsde haar vriendin.
‘zullen we eigenlijk ook Mats uitnodigen?’ vraagt Gwen. ‘Laten we het niet telkens over hem hebben’ zei Fleur bijna gexefrriteerd.
Hoofdschuddend eet gwen haar laatste stukje ei op.
‘Ik ga naar hem op zoek’ vastberaden stond ze op.
‘Dan ga ik met je mee’ zegt Tessa. Lyserg keek haar achtergelaten aan. ‘Ga je mee?’ Lyserg slikte een brok in zijn keel weg en knikt van ja.
fleur en Haku stonden ook op.
‘Maar wij dan? we moeten de bruiloft voorbereiden, wij kunnen niet mee’ zegt Esmee hees.
‘Wij blijven hier, wees over 31 dagen terug’ zget link.
Iedereen knikte van ja en pakte zijn spullen in.
Toen de middag eibdelijk aanbrak gingen ze op pad.
‘Doeg!’ de anderen wierpen nog een blik op Esmee en Link. ‘Doei!’ Esmee en link zwaaiden nog.

Ze bleven zwaaien tot esmee en link uit het zicht waren.
Met een zucht draaiden de meiden zich om.
Ze waren allemaal ergens anders met hun gedachten.
Ze waren opgewonden over de bruiloft maar waren allemaal een beejte bang.. voor wat hun te wachten stond met Mats..
de jongens bleven maar een beetje achter lopen.. omdat ze niet zo goed wisten wat ze moesten doen.
Toen de avond nog maar net was gevallen.. Bleef amy staan.
De Jongens keken haar vragend aan?
Het is tijd om ons kamp op te slaan zei ze.
Haku en Lyserg gingen hout sprokkelen.. ze wisten dat de meiden wat tijd samen nodig hadden.
Ik hoop echt dat we mats vinden zei Amy zacht.. er rolde een verdwaalde traan over haar wang.
De anderen liepen naar haar toe en sloegen de armen om elkaar heen.
Toen konden de andere zich ook niet meer inhouden en rolden ook bij hun de tranen over de wangen.
Na een tijdje zo te hebben gestaan..Glimlachte Fleur waterig.. kom laten we alles klaar zetten anders lijkt het of we niets hebben gedaan.
Toen net alles klaar stond kwamen dHaku en Lyserg aanlopen met het hout.
Amy en gwen sliepen al snel.. maar Fleur en Tessa kregen de slaap niet te pakkenen staarde maar een beetje het vuur in.
Haku en Lyserg die al een tijdje naar ze zaten te kijken van uit hun slaapzakken zuchten en vielen uit eindelijk ook maar in slaap.
Tessa keek om naar Lyserg en wed overspoeld door een gevoel van liefde.
Er kwam een grote glimlach op haar gezicht.. het is zo lief van lyserg dat hij mee wilde zei ze Tegen fleur.
Fleur draaide zich ook om en keek naar haku.. ja er kwam ook een glimlach op haar gezicht.
Ze draaiden zich weer naar het vuur.. maar nu in een iets betere bui.
Ik heb zin in de bruiloft van Esmee Fluisterde Fleur.
ja ik ook.
Nadat er een uur verstreek werden Lyserg en haku wakker.
Terwijl de 2 meiden over hun eigen bruiloften praten.. voelde ze oppeens 2 warme sterken armen om hun heen slaan.
Kom ga slapen Fluisterde Haku anders kunnen jullie morgen niet heel de dag lopen.
Gehoorzaam stonden Tessa en Fleur op.
En terwijl ze zich lekker tegen Haku en Lyserg aan nestelden wierpen ze elkaar een laatste glimlach toe voor dat ze in een diepe slaap vielen.

Tessa schrok wakker van een schreeuw.
Ze werd had beetgepakt en overeind getrokken.. LYSERG!!! schreeuwde ze in paniek.. terwijl ze Fleur op het zelfde moment Naar haku hoorde schreeuwen.
Snel draaide zich om.. ze zag dat de anderen allemaal ook beetgepakt waren door vieze mannen.
Amy werd langs haar gesleurt.. haar ogen stonden vol angst en tegen haar mond hield de man een lapje stof.
Ze begon hard te worstelen ze moest amy helpen.. dat lukt je tog niet schatje zei de vieze man die nu ook een lapje stof tegen haar mond aan drukte.. terwijl hij zijn tandloze lach lachte..
Ik moet Amy helpen was het laatste was Tessa dacht voor dat alles zwart en donker werd..

Amy werd met een schok wakker..
Haar armen deden pijn.
Ze Zag haar vriendinnen op de grond liggen en wilde snel naar hun toe rennen.. maar ze kon niet ze zat vast gebonden.
Hopeloos keek ze om zich heen.. waar was ze?
Gwen bewoog zachtjes.. en werd zachtjes wakker..
Amy probeerde naar haar te roepen maar dat kon niet.. er zat een doek voor haar mond ongelukkig keek ze toe hoe gwen overeind krabbelde.
Wat is er gebeurd hoorde ze Gwen vragen?
Huh? het duurde even voordat ze door had dat Gwen niet hard op had gesproken maar haar stem in haar hoofd klonk.
Ik weet niet het laatste wat ik me nog herriner is dat ik.. lach te slaen.. en toen werd beetgepakt.. en werd weggesleurt, en langs Tessa kwam die zich hevig verzetten.. toen werd alles zwart..
Ja dat is zo ongeveer het zelfde als mij zei Gwen bedroefd.
Ze keek vraagend naar Fleur en Tessa die nog steeds bewusteloos lagen op de grond.
ik kreeg ze niet wakker zei Amy bedroefd.
Gwen schuifelde naar tessa en Amy naar Fleur.
Ze keken elkaar aan en knikten.
Ze gaven Fleur en Tessa een schop.
Maar ze werden niet wakker.. ze schopten nog een keer maar ze werden weer niet wakker.
Uiteindelijk schopten ze de andere 2 heel hard..
Fleur en Tessa bewogen zachtjes.
Moest dat echt zo hard zei Fleur geirriteerd terwijl ze zover het ging over haar inmiddels blauwe dij vreef.
Ze keken naar tessa die hard lag te mormelen en voorzochtig over eind kroop.. haar everwicht verloor en weer op de grond viel.
Ze moesten er allemaal on lachen.
Ohw ik wou dat esmee hier was.. zei Gwen bedroefd.. zei heeft te minste een zwaard.
Ongelukkig keken ze allemaal voor zich uit.
He kom eens hier Tessa Fluisterde Fleur.
Tessa keek haar vraagend aan maar kwam tog.
Draai je om zodat mijn handen de jouwe raken.
Tessa vloede dat het warm werd.. en hoorde het touw knetteren.. het
Auw zei ze terwijl ze het touw van haar polsen voelde glijden..
Sorrie hoor zei Fleur ik kom het tog ook niet zien.. terwijl tessa over haar verbrande pols vreef.
Nou kom maak me los zei Fleur ongeduldig.
Tessa knoopte haar los.
En na veel geklooi kregen ze samen amy en Gwen los.
Ze stonden op wrijvend over hun polse.. toen ze voet stappen hoorde.
geschroken keken ze om.
Hun ogen werden groot van verbaasing..
Mats kwam aan rennen met een sleutel.
Hij deed de deur open.. snel de dienaren van de Boss komen zo en ik heb gehoord dat de boss niet zo lief is voor vrouwen.
Maar voor mats nog meer kon zeggen sloegen alle meisjes hun armen om hem heen en kusten hem op zijn wang.
Dankje we wisten dat je ons niet zo laten zitten.
Jaja schiet nou maar op zei mats verlegen met een blosje op zijn wangen.
Die kant uit wees hij.
Ze begonnen allemaal terennen..
Auw ze Gwen terwijl ze over haar neus wreef waarom zijn jullie nu weer blijven staan Vroeg ze boos aan Fleur en Tessa die lijkbleek waren geworden.
Haku en Lyserg..
Ze draaiden zich om en wilden terug lopen.
Maar mats greep hun beet.
Nee ren door tot je licht ziet en ga links de bosjes in.. daar is een kleine grot wacht daar op mij.. ik zal ze halen.
Dank baar keken tessa en fleur hem aan.
Ze bleven door rennen terwijl mats de andere kant op ging.
Zoals hijhad gezegt was daar een grotje waar ze in gingen zitten wachten.
Tessa en Fleur waren enorme zenuw blokken en amy en gwen begonnen zich aan hun te irriteren toen ze een schreeuw hoorde.
Allen Vlogen ze overeind.. ze zagen mats, Haku en Lyserg voor hun leven rennen met een grote groep mannen achter hun an.
Woede welde er in de meiden op en stapte uit de bosjes.
Haku en Lyserg draaide zich verschrikt om en zagen de meisjes op de mannen afstappen.
ze wilden er naar toe rennen.. maar mats greep hun polsen vast.
Wat doe je zeiden ze bijna in paniek dat kunnen ze niet aan.
Dat kunnen ze welzei mats kalm terwijl hij ze bleef vast houden.
Tessa begon te zingen.. niet mooi zoals altijd maar hard en dwingend terwijl de ketting om haar hals hevig begon te gloeien.
Er kwam een Gloeiende roze ring van vuur om Fleur heen..
De muiltjes van amy begonnen te gloeien.. en het leek wel of gwen een Goude kroon van licht om haar hoofd had.
De meiden gingen in een lijn staan. ze waren geconcentreerd en woedend.
Ze staken tergelijker tijd hun hand uit.
Er verscheen een ontzichtbare muur voor de mannen.. die steeds feller begon te gloeien..
De verbaasde mannen werden door een ontzichtbare kracht achteruit geslingerd.
Haku en Lyserg keken verbijsterd toe.
Glimlachend keken de meisjes om.. maar de glimlach van tessa en Fleur verflauwde een beetje toen ze de gezichten van lyserg en Haku zagen..

Dikke, diepe krassen zaten er op hun gezichten waar een straaltje bloed uit liep.
Ze kregen medelijden, maar de boss was waarschijnlijk beschermd tegen de krachten van hun.
De boss stapte woedend op hun af, maar de anderen bleven liggen.
Hij hefde zijn hand op, die licht begon te schijnen, hij richtte zijn hand op Haku en Lyserg.
‘Neee!’ riep Mats die Haku en Lyserg opzij duwden.
hijgend veegde hij zijn zweet af.
‘Mats, neem je rust, wij handelen het af’ zei Fleur die opstond.
De anderen keken met grote ogen toe en tessa stond ook op.
‘Amy, Gwen’ zei Fleur een blik werpend achter zich.
Gwen en Amy stonden op.
Ze legden hun handen bij elkaar en hefde die op, zo hoog mogelijk.
Alle energie en kracht die ze hadden begon te ontstaan in een lichtbal die alsmaar groter werd.
Groter, groter groter…
Toen werd de lichtbal een lange straal die wijsde naar het triforce teken boven de meiden.
Ze lieten allen de straal los, behalve Gwen.
De straal begon om gwen heen te draaien,
in sierlijke bewegingen.
De straal werd keliner en gwen begon licht te schijnen. De duistere grot werd verlicht door haar reine krachten.
Het triforce teken begon fel te schijnen, ze hefde haar hand op en richtte die op de boss.
Ze liet de straal lopen.
toen plofte ze uitgeput op de grond en de grot werd in een klap donker.
Ze liepne naar de plek waar de boss stond, er was niks meer over dan een beetje as.
Amy schopte nog het as een beetje weg.
Haku rende gelijk naar Fleur en zakte op zijn knixebn.
fleur plofte neer bij hem op de grond en omhelsde hem.
hij aaide door haar donkere, zachte haren.
fleur liet hem los en gaf met een verleidlijke blik dikke zoen op zijn mond waarna ze hem weer omhelsde.
Ze trok hem zachtjes overeind ze begreep best dat hij geschrokken was.
Ze keek naar Tessa die Lyserg aan her kalmeren was.. ze hield hem stevig vast.. onopvallend glimlachte ze naar tessa die haar glimlach beantwoorde.
Tessa liet lyserg.. los en Samen met Fleur vloog ze op Mats af en gaven hem ee dikke kus.. Dankje dat je ze ging halen smak dankje .
whaha Mats lachte.. dat was een tijd geleden dacht hij gelukkig.. hij voelde zich blij en gelukkig bij zijn oude vrienden.
Whaha amy en gwen Renden ook op hun af en omhelsde ze.
Ze waren weer vereenigd alleen esmee nog.
Lyserg en Haku liepen maar even naar buiten ze voelde zich buitengesloten.
Na een tijdje kregen Fleur en Tessa dat door.. en liepen naar buiten.
kuche kuche deed Gwen Fleur keek verbaasd om terwijl Gwen met een opgetrokken wenkbrauw naar het hout keek.
Ohwja zei Fleur verveeld knipte met haar vingers en er knetterde een lekker vuurtje.
Terwijl Mats gezellig met gwen en Amy ging praten liep Fleur tessa achterna naar buiten.
Ze keken om hun heen maar zagen lyserg en haku niet.
Er kwam een lichte paniek op in fleur.
Tessa zag het.. Zei onderdrukte de haare dan ook maar.
Toen hoorde ze stemmen van achter de bosjes.
Opgelucht haalde ze adem.
Daar waren ze.
Zachtjes liepen fleur en tessa er naar toe.
Haku en Lyserg stonden maar de maan te kijken.
Fleur en Tessa moesten lachen en geschrokken keken de jongens om.
Er kwam een blosje op hun wangen terwijl de meisjes lachend naar hun toe liepen en hun armen om hun heen sloegen.
Zo bleven ze even staan.. kijkend naar de maan.
De jongens waren duidelijk opgelucht even alleen te zijn.. ze hadden ook veel te verwerken gekregen.
Vol liefde keek Tessa naar Lyserg.
Ze glimlachte lief en kuste hem.. die hij grettig beantwoorden.
Haku verstevigde ook zijn greep om fleurs middel.. hij was die middag bang geweest.. om haar kwijt te raken.
Fleur merkte het.. ze keek naar hem en streelde zachtjes door zijn groene haar en legte haar hoofd op zijn borst.
Ze voelde zijn spieren onstpannen en ze werd nog dichter tegen hem aangedrukt.. maar daar had ze geen last van.
En Zo te zien had tessa ook geen last van lyserg.. integendeel.

Toen hun na een tijdje in de grot kwamen.. rook het er heerlijk en zaten Mats Gwen en Amy nog steeds gezellig te kletsen.. ze keken allemaal op en Glimlachte.. net op tijd voor het eten zei Amy met een ondeugende blik.
Met blosjes op hun wangen Gingen Fleur Haku Tessa en Lyserg zitten en begonnen aan een heerlijk maal.
Met hun buikjes vol gingen ze allemaal liggen..
Fleur en tessa natuurlijk Bij Haku en Lyserg.. al snel viel iedereen in een diepe slaap.

De volgende ochtend werden ze weer wakker, het had flink geregend, maar gelukkig bereikte de regen niet hun.
‘Rotweer’ zei Gwen klappertandend
die haar armen over elkaar had geslagen.
Ze probeerde door de mist heen te kijken, maar die was txe9 dicht.
‘Ik denk eerlijk gezegd dat we niet op pad kunnen’
De anderen kwamen slaperig overeind.
‘hoe zo niet?’ gaapte Fleur die Haku’s arm opzij legde.
‘We moeten gewoon gaan’ zei fleur vastberaden.
Iedereen werd langzamerhand wakker.
Haku en Lyserg hadden nog stukken brood bij zich, dus deelde die uit.
hongerig was het brood zo op.
‘nou, als het zo met de brood gaat, moeten we vandaag echt wel terug zijn’ glimlachte Lyserg.
‘Inderdaad’ zei Tessa die opstond.
toen ze allen klaar waren wikkelden ze een warm vacht om zich heen en gingen ze weer op pad.
Vanuit de grot was er een uitgang naar een woud.
‘Wat si dit voor een woud?’ zei fleur die om zich heen tuurde.
Vrolijke bloemen zaten er overal.
Verbaasd staarde Fleur voor zich uit over de xa8rachtige waterval.
Opeens veolde ze een hand op haar schouder en draaide zich om.
haklu had een prachtige bloem in zijn handen.
‘Voor jou’ zegt hij.
Fleur glimlachte lief naar hem en gaf hem een zoen.
‘We hebben geen tijd om klef te doen’ zei Gwen terwijl Haku en Fleur nog omarmd zaten.
Gwen werpte een beetje jaloerse blik, jaloers dat zij nog niemand had.
Amy sloeg een arm om haar heen ‘ik heb ook nog niemand’.
Gwen omarmde haar ook en krop tegen haar vriendin aan.
‘We moeten verder’ zei Fleur die al een stuk vooruit was.
De paden werden steeds hobbeliger en de mist kwam weer terug.
Ze waren op een groot veld, het gras was bruin en uitgedrood.
Er stond in het midden een grote boom.
Die boom verraadde iets, kwaad onheil.
Het gevoel kwam bekend voor.
‘We moeten terug’ zei’ zei Fleur die zich onmiddelijk omdraaide.
‘Waarom?’ vroegen de anderen.
‘Er is hier niet iets goeds’ zei Fleur haar blik scherpend.
De anderen vertrouwden op haar gevoel en namen een andere weg.
Het was modderig, maar het ging goed.
Opeens zakte Lyserg in.
‘Lyserg wat gebeurt er?!’ gilde Tessa die zich onmidddelijk omdraaide.
‘Ik… ik zak weg!’ schreeuwde Lyserg.
‘Zie je, ik zou je pakken!’ riep een gemene stem.
Verbaast keken ze om zich heen.
‘Waar… komt die stem vandaan?’ stamelde fleur.
‘Ik ben het!’ ze keken om zich heen, niets was te zien.
Een man stapte opeens uit de bosjes.
hij had een zwart pak aan met een kotsgroene huid en rood haar.
‘Dat is… dat is master ganon!’ gilde Fleur.
‘Vluchten!’ riep Tessa.
Maar Lyserg zat nog vast in het drijfzand.
Tessa greep naar zijn arm.
‘Lyserg!’ gilde ze schor.
‘Help!’ hij pakte haar arm vast.
‘Snel want hij komt dichterbij!’ riep Tessa.
In xe9xe9n keer rukte haar vriend uit het drijfzand.
Ze hadden geen energie, maar moesten wel wegrennen.
hijgend kwamen ze weer in de grot terecht, waar de anderen zaten de wachten.
‘Dat woud is vervloekt’ zei Fleur.

Na veel gedoe kwamen ze eindelijk weer thuis. Van blijdschap omhelsden ze gelijk lnik en esmee. ‘ik heb op jullie gwacht!’ roept Esmee dolgelukig
Pff wat een reis allen gingen ze lekker binnen zitten om het vuur.
Terwijl Esmee mats Stevig omhelsde.
Gwen en Amy keken naar de dolgelukkige Esmee en voelden een steek van jaloezie.. maar tog waren ze erg blij voor haar.
Mats werd eindelijk losgelaten en kreeg weer normaal adem.
Tog zag Tessa er niet egt Blij uit.
Ze was zich doodgeschrokken met Lyserg.. Ze was bang dat ze hem was kwijt geraakt, ze trok zich dichter naar hem toe.
Fleur keek naar hun en kreeg weer een verontrustend gevoel.
Het zat haar niet lekker.. wat er was gebeurd in dat woud.. en al helemaal niet het gevoel dat ze daar bij kreeg.
Er liep weer een koude rilling over haar rug.
Haku trok haar dichter naar zich toe.. hem zat het ook niet lekker.. vooral niet Fleurs reactie, maarja hij was wel blij met haar intuitie.. als ze het een minuut later had gezegd was zijn beste vriend nu verdwenen hij moest er niet aan denken.
Esmee zag het ook.. wat is er vroeg ze bezorgd??
Met hakkelen en tranen vertelde alle meisjes het verhaal.
Na afloop had esmee een ernstig gezicht.. ik dacht dat we met dit probleem klaar waren zuchte ze.. ja wij ook zeiden de andere teneer geslagen.
Nouja laten we je aankomende dag niet verpesten Glimlachte Fleur.
Gelijk ging het verhaal over de bruiloft.. welke jurk.. het boeket.. het eten.
De jongens keken elkaar versuft aan.. Ze rolden met hun ogen en bedoelde allemaal het zelfde.. MEIDEN.

De volgende morgen was iedereen opgewonden en de laatste dingen werden voorbereid.
Er kwamen al mensen aangestroomd.
Esmee was in haar kamer met haar 4 beste vriendinnen.
Ze gluurde stiekem uit het raam.
Dat is allemaal familie van link zei ze opgewonden.
Kijk fleur weees blij naar buiten je ouders.. ER kwamen een paar bange garnalen aangeschuiveld.
Blij deed esmee de gordijnen dicht en liep naar de mooie ingepakte doos.
Ze deed voorzichtig de deksel open, en haalde er een schitterende jurk uit.
Ooohw Riep Amy uit en de andere waren het allemaal met haar eens.
Hij leek te schijnen.. hij was zuiver wit.
Met een grote zwaairok en een lage uitgesneden elegante hals waar een mooi diamantje schitterde.
Esmee trok hem aan en deed haar mooie sluier op.
Hij staat je zo mooi zei Gwen Dromerig.. je ziet er prachtig uit riep Fleur.
esmee glimlachte breed.
Ze liep naar de kast en deed die open.
De monden van de over gebleven 4 meisjes hing open.
Er hingen 4 prachtige jurken.
Ze waren een beetje simpel en daardoor nog mooier.
Je had een zacht groene.. een baby roze.. een zacht paarse.. en een hele lichte geel.
Zijn die voor ons vroeg tessa met beverige stem.
Esmee knikte geamussrd.. lieverds jullie zijn mijn beste vrienden en mijn bruidsmeisjes.. jullie moeten er tog mooi uitzzien.
De meisjes omhelsde elkaar en troken de jurken aan.
Ze zagen er allemaal schitterend uit.. maar esmee schitterde het meest.
Terwijl al de gasten zaten.. liepen de 4 meisjes naar het altaar.. je hoorde een hoop oohs een aahs.. en ze liepen met grote glimlachen.
Tessa en Fleur liepen voorop en achter hun Amy en Gwen.
Toen ze langs haku en lyserg liepen leek het wel of die een beroerte kregen zo verwonderd zaten die naar hun vriendinnen te kijken.. die verlegen weg keken.
De 4 meiden stelden zich op in een rij.. Tessa, Fleur amy, Gwen.
De 4 meiden keken even het publiek in terwijl ze wachten op esmee.
Oppeens leek het of amy door haar voeten zou zakken en greep Fleur snel beed.. die haar verbaast aankeek?
Ze volgte amy’s dromerige blik en er kwam een grote begrijpende glimlach op haar gezicht.
Ook tessa moest lachen maar Gwen sloeg haar ogen ten hemel.
Ze wisten wel waarom amy bijna door haar knieen zakte.. er zat een ongelovelijke knappe jongen twee rijen terug.. hij leek een beetje op link alleen hij had blondhaar en mooie blauwen ogen.
Fleur en Tessa keken naar hun vriendjes en wisten heel goed was Amy voelde.
Tuuduuduu (daar komt de bruid) de meisjes werden uit hun overpeinzingen getrokken.. door een schitterende esmee die langs de rijen liep.
Link die bij het altaar stond kon geen woord uitbrengen.. en keek alleen maar haar aan met open mond.
Toen esmee bij het altaar was pakte link haar hand stevig vast en draaide ze samen naar de pater.
Link Legendarische held neemt u Esmee eerst garnaal nu een mooie schoone tot uw wettige echtgenoot.
Ja ik wil zei link een liefdevolle blik op esmee werpend?
Esmee eerst garnaal nu mooie schone neemt u link de legendarsche held tot u echtgenoot?
Ja ik wil Zei esmee met eens stralende glimlach.
Dan mag u nu de bruid kussen.
Nou dat lieten ze zich geen 2 keer zeggen..
Link drukte zijn lippen op die van esmee..
en esmee beandwoorde die vurig.
Amy en gwen keken elkaar aan en knikten.
achter hun rug om toverde ze mooie puur witte vlinders die om de hoofden van esmee en link vlogen, het gaf een magische effect.
Opeens waren alle stoelen weg en was er een grote dansvloer en tafels vol lekker eten.
Fleur begon een prachtige melodie te spelen terwijl tessa zong met haar mooie stem.
Esmee sleurde link de dansvloer op.
Het was duidelijk te zien dat esmee goed kon dansen.. ze straalde geluk uit terwijl de vlinders hun nog steeds volgten.
Fleur en Tessa keken lachend naar amy die verlgen aan de kant stond en kninkten op op merkbaar terwijl ze oor speelde en zongen.
Amy liep verlegen naar de jongen.. uhm.. wil je met me dansen vroeg ze verlegen..
De jongen was even met stondheid geslagen door haar schoondheid en dat verlegen gaf haar iets puurs.
Tuurlijk zei hij met een schitterende glimlach.
eerst dansden ze verlegen van elkaar af maarnadat tessa en Fleur een swingender liedje speelde gingen ze minder verlegen met elkaar om.
Haku kwam verlegen naar Fleur en stak zijn hand uit.
Blij pakte fleur die aan, ze legte de ocarina weg maar de muziek ging gewoon door.
Wat ben je mooi fluisterde hij in haar oor terwijl hij haar dicht tegen zich aandrukte.. Fleur glimlachte alleen maar straalend.
Tessa keek verdrietig hoe haar muziek partner weg ging.. ze zogt de mensen af maar kon lyserg niet vinden.
Oppeens voelde ze een arm om haar middel die haar omdraaide.
Glimlachend keek ze om.. het was Lyserg.. mag ik deze dans van u vroeg hij buigend.
Natuurlijk glimlachte Tessa en drukte zich dicht tegen hem aan.
Ze keek even naar esmee die Gelukkig stond te dansen met haar kersverse man en naar amy die vol aanbiding door de jongen keek.. die al net zo terug keek.. ze keek naar fleur.. die knikte de muziek vertraagde.. en tessa drukte zich dichter tegen lyserg aan.

Oke Oke ik weet dat het niets met zelda te maken heeft maar het is echt een onwijs leuke film.
En dus dacht ik, ik weet even niet wat k over zelda moet schrijven dus doe ik het maar over deze leuke film.. die mijn zus laatst heeft gekocht.

SPIRITED AWAY
Chihiro
Chihiro en haar ouders verhuizen naar een rustig dorpje, Chihiro wil niet verhuizen, ze huilt, en klaagt het meeste van de rit.
Haar vader neemt een verkeerde afslag (net asl bijna alle vaders, stopt hij neit even om de weg te vragen).
Ze rijden een bosweg in en die eindigt voor een tunnel.
Ze stappen uit om de boel een beetje te verkennen, maar de wind duwt hun mysterieus door de tunnel heen.
Aan de andere kant van de tunnel, ruiken haar ouders eten, en besluiten er naar te zoeken, Chihiro zegt dat ze weg wil maar niemand luistert.
Haar ouders vinden een restaurant, maar er is niemand, dus ze besluiten om te eten en te betalen als de eigenaar terug komt.
Chihiro wil niets eten en gaat de boel verkennen.
Ze ontmoet Haku, een jongen die haar vertelt dat ze moet vertrekken voordat de avond valt.
Op het moment dat hij dat zegt, begint de zon te zakken.
Chihiro rent terug naar haar ouders, en vind ze als varkens.
Bang rent ze terug naar de tunnel, maar alleen merkt ze nu dat er een rivier tussen haar en de tunnel staat.
Haku
Ze word langszaam ontzichtbaar, maar gelukkig (voor alle meisjes die naar de film kijken ) komt Haku haar redden.
Hij meent haar mee over de brug waar ze haar adem heel de weg er over moet inhouden, (anders zien de geesten haar).
Als ze er bijna zijn komt er een kikker aangesprongen, en schrikt Chihiro zo dat ze haar adem uitblaast.
Gelukkig heeft haku magische krachten hij sluit de kikker op in een lucht bel en vliegt er met Chihiro vandoor.
Haku in achtie
Ze moet werk gaan zoeken anders verandert ze ook in een varken, van Haku moet ze naar een man gaan, maar hij heeft geen werk voor haar.
Maar daar onmoet ze Lin, die medewerker in in het grote badhuis voor goden.
Chihiro gaat met haar mee om aan Yu-Baba een heks, te vragen of ze daar mag werken.
Yu-Baba
Uiteindelijk Krijgt ze Yu-baba zover.
Maar Yu-baba steelt haar echte naam en noemt haar ZEN.

Op een dag ziet ze een witte draak die word aangevallen door papieren vliegtuigjes of wat dan ook.
Haku Haku hierheen roept ze.. huh? haku?.
Iderdaad haku.

En hij gaat naar Yu-baba.
Chihiro weet dat Yu-baba hem zal vermoorden en gaat er ook mee, maar een papieren vliegtuigje reist stiekem met haar mee.
Ze komt bij baby (een reusachtige baby van Yu-baba, die met haar wil spelen maar chihiro weigert.
Baby word boos.
Maarja.. chihiro gaat de kamer in en ziet, haku ze knielt bij hem neer, dan veranderd het papieren vliegtuigje in Siniba de tweeling zus van Yu-baba.
Ze wil haku doden, maar chihiro weigert.
Ze veranderd baby in een muis omdat die verveelend deed..
Door dat Chihiro Haku beschermt vallen Perongelijk in een heel lang gat,haku gebruikt zijn laatste krachten en red hun.
Maar Siniba zei dat haku iets van haar gestolen had, en dat de vloek van het ding werkte.
Chihiro gebruikt haar kruiden koekje dat ze van een water geest heeft gehad om het uit Haku te halen.
Het is een Zegel.
Ze besluit om naar Siniba te gaan en haar het zegel terug te geven en haar excuses te maken voor Haku.
Zonder gezicht gaat met haar mee (een eenzame geest).
Siniba blijkt een hele lieve vrouw te zijn.
Chihiro maakt zich zorgen over haku, als er op de deur word geklopt.. je raad het al Haku.
Ze gaan weer terug.

Chihiro krijgt een Flashback..

Haku.. ik kan het me niet meer zo goed herinneren maar me moeder heeft het me eens vertelt.
Toen ik klein was ben ik eens in een rivier gevallen.. die staat nu droog en er is op gebouwd.
Maar ik kon niet zwemmen.. en jij jij kwam me reden.
Hoe heete die rivier ook alweer?
De kohaku rivier.. Haku je echte naam is Kohaku.
Haku spert zijn ogen wijd open en veranderd in een jongen.. hij weet het allemaal weer.
Samen zweven ze door de lucht.

Ze gaan terug naar Yu-baba.. Als chihiro raad wie haar ouders zijn van alle varkens zijn haar ouders en zij vrij.
Ze raad het goed en gaat samen met Haku terug.
Maar hij kan niet verder.

Kijk niet om voordat je door de tunnel bent.. we zien elkaar weer.
De afscheid woorden van haku

De legende Of Fraking Garnalen

Ik= halve roze Garnaal/kakelkip
Link4everinjereet!= Groene Garnaal
Amy= Paarse Garnaal
M-Ninty= Bruine Garnaal
Gwen=Witte gevleugelde Garnaal
Esmee= De Rode Garnaal

[i]Er waren eens een paar gestoorde zeldagekken..ze richtte een garnalen club op en begonnen een nieuwe legende..
De legende ging als volgt; Ze namen allemaal een kleur (eh duhh). De garnaaltjes leefden in een oud en beschimmeld land. Maar omdat ze zover van elkaar af woonden gingen ze op de web-logs kletsen.
Op de web-loggen was het heel gezellig maar de stank van de beschimmelde werelden werden egt te erg.. dus besloten ze bij elkaar te komen, een leger van hun 4 garnaaltjes op te richten en naar het beloofde garnaaltjes land te trekken.
Er sloot zich een witte vliegende garnaal bij het legertje en ze trokken verder! tot ze op het gouden land kwamen met hele leuke vakantie huisjes! Ze maakte ruzie over de kleuren van het huisje, maar het werd uiteindelijk een huisje met een regenboog kleur.
Maar ze waren niet tevreden met 1 huisje voor 4 garnalen, het was te klein.. dus besloten ze er nog een land bij te zoeken, dus gingen ze op pad, ze liepen over een hoge berg, en toen glee de paarse garnaal uit en viel van de berg.. gelukkig was er de witte garnaal met vleugels die er achterna dook en haar redden!! maar ze kwam niet alleen terug met de paarse garnaal maar ook nog eens met het nieuws dat er een heel land onder de berg lag.. dus ging het kleine legertje op pad en zo verooverde ze Zeldaland!! En dus geen geruzie meer over welke kleur het huis kreeg.. ieder kreeg zijn eigen kleur
De groene garnaal hoorde bij de forest temple, en mocht in het forest temple huisje slapen. De witte garnaal ging in de temple of time huisje slapen, en de paarse garnaal in het shadow temple huisje. en de roze garnaal in het fire temple huisje. Maar op de groene garnaal viel telkens mos. en de witte garnaal werd met stenen bekogeld (kokiri’s emerald enz,,). En de paarse garnaal werd telkens lastiggevallen door geesten, zombies en mumies. En tot slot vloog de roze garnaal telkens in de fik. Toen zijn ze allemaal saampjes naar de chamber of sages gegaan waar ze wxe9l konden slapen en droomden lekker.
droom: ze droomde dat ze allemaal een groen hoedje ophadden en een heel erg vervelend vliegje om hun oren suisden dat riep heej HEEJ(navi) plots hadden ze een zwaard in hun handen en stonden tegenover een grote boom… ze mochten naar binnen en ze vonden er kistjes en trappen(wat had die boom gegeten) toen ze boven in kwamen gleed de roze uit en viel, de witte was te laat om haar te vangen, maar de roze viel presies in een spinnenweb. Maar toeb brak het web en de roze viel in het water, maar de roze garnaal kon niet zwemmen vanwege de kippenpootjes. Toen sjeesde de witte erachteraan en redde de roze op tijd. Toen sprongen ook de paarse en groene garnaal er achteraan. Maar ze wisten niet dat ze midden in een draaikolk verstrikt zaten, dus de groene en de paarse gilden om elkaar heen.
De witte en de Roze werden ook meegesleurt de diepte in.
Auw @!#* riep de Paarse garnaal, er was een vreemd hard ding met veel gaatjes tegen haar hoofd aan geknalt (De Ocarina of time).
De roze Pakte het op en zette het aan haar lipjes en begon te spelen (zei kon het ook als enige omdat zij poten heeft en de rest vinnetjes).
De draaikolk werd oppeens rustig, en daar lagen ze allemaal in een vreemde tuin bij een kasteel, waar een vreemd wezen stond.
Aah ik heb over jullie gedroomd zei het vreemde wezen, ik zag een donkere wolk maar oppeens waren er 5 lichtfiltsen een groene, een witte, een roze, een paarse en een bruine.
De garnaaltjes keken elkaar aan van die is niet helemaal lekker.
Wie ben je eigelijk vroeg het bruine garnaaltje??
Ik ben Zelda zei het rare wezen..
Ik moet jullie helpen op jullie Quest.
Uhm.. de garnaaltjes hadden niet egt zin in om heel hun reis opgescheept te zitten en zoon.. tja zoon stom geval.
Dus sloop de bruine garnaal stiekem achter het wezen dat zich zelda noemde en stal haar triforce.
Zodra de triforce weg was zakte Zelda in elkaar en verkalkte tot aarde.
Nou aangezien we toch een zelda nodig hebben, verkies ik De witte vliegende garnaal als zelda, en zo werd de witte een garnaal met het triforce teken op haar hoofd en de nieuwe zelda!

Ze werden wakker uit hun droom, en gingen in een kring zitten waarin ze allemaal hun droom beschreven. ‘Hee het is allemaal hetzelfde!’ merkte de paarse garnaal op. ‘Maar wie moest dan die bruine garnaal zijn?’ vroeg de witte. De groene garnaal hield haar schouders op. ‘Misschien is dat wel de garnaal die sliep in het huisje van de spirit temple, maar zit ie erin vast. ‘Ja, misschien wel’. Ze keken elkaar allemaal aan, zo van; laten we naar het huisje van de spirit temple gaan. De vlieggarnaal vloog op. ‘Kom op!’ En de andere garnalen volgden haar…
Onder het lopen bespraken de roze en de paarse de droom.. misschien heeft het wel iets te betekenen zei de paarse.. ja en ik weet bijna zeker dat die bruine garnaal er iets mee te maken heeft en zelda ook..
Ze kwamen bij de spirit temple aan dus hielden ze verder hun mond, zachtjes slopen ze allemaal stilletjes de tempel in.
En daar lag de bruine garnaal te slapen, onder een deken van mos.
Zachtjes liep de witte garnaal maar de bruine toe en porrde hem.. geen beweging.. nu porrde ze nog harder nog geen beweging.
Geirriteerd trokze nu de deken weg.. en wat ze daar zagen schokte hun arme garnaal zieltjes.. De Bruine garnaal zat onder de krassen, en had blauwe plekken, net toen ze allemaal een beetje van de schrikt waren bekomen begon de bruine garnaal te woelen en draaien en riep NEEE RED ZELDA.. geschokt keken ze elkaar aan.. ze hadden allemaal een deja vu De Droom..
De garnalen dachten diep na en probeerden nog de droom te herrineren. ‘Aha! ik weet hoe die verder ging!’ riep de paarse garnaal. ‘Zelda stond weer op en vormde zich uit het aarde een wezen met de ziel van ganondorf, dat was red zelda, maar wat als ze xe9cht bestaat?’ ‘Stil, paarse garnaal!’ riep de groene garnaal. ‘Sttttt’. Ze keken geschrokken achter hun en draaiden zich langzaam om. ‘Een kruising van dat rare geval met ganon…?’ zei de roze. ‘DAT BEN IK INDERDAAD!!! MWUHAHA!’ zei het rare geval. ‘Oke, wie gaat de bruine garnaal dragen?’ vroeg de groene. Met zijn allen keken ze de witte aan. Ze deed een stap achteruit. ‘Ik? waarom ik?’ zei ze beledigt. ‘Pak maar gewoon!’ riep de roze garnaal. Zuchtend pakte de witte de bruine garnaal.
Met een gezicht vol walging sloeg de witte garnaal haar vinnen strakker om de middel van de bruine garnaal.. ik moet ook altijd alles doen.. Niet Mompelen maar vliegen gvd schreeuwde de groene garnaal boos.. de paarse, roze en groene garnaal gingen voor de witte garnaal staan zodat die kon wegvliegen.. tot grote woede van het Half Ganondorf geval.
In zijn woede rende het op de 3 beschermende garnalen af en gooide ze omver.
Geef me die lompzinnige garnaal riep hij woedend en rende naar de witte die met moeite wegvloog en greep haar bij haar staartvin.
Wat er daarna gebeurde ging heel snel.. de andere 3 riepen woedend en bezorgt.. er volgde tergelijkertijd een geweldige lichtflits en het half Ganondorf geval werd naar achter gesmeten.
De bruine en witte garnaal Zweefde in een licht.. ik kom terug wacht maar Zei het half Ganondorf geval en verdween in de Aarde.
Bezorgd keken de andere 3 naar de witte garnaal die daar maar zweefde.. oppeens begon ze te schreeuwen en liet de andere garnaal vallen (gelukkig kwam hij op het mos bed) en greep naar haar hoofd.. waar nu een goud driehoekje fel scheen..
De andere 3 konden geen word zeggen en gaapte de witte garnaal alleen maar aan..
H..h..het was dus geen droom stammelde de paarse garnaal naar een tijdje..
Blijkbaar niet zei de witte garnaal die niet wist wat ze met de situatie aanmoest.
Nou zei de roze nuchter gelukkig zijn we nog heel.. en ik denk dat we maar eens een betere schuilplaats moeten zoeken.. Die bruine garnaal he zei de groene garnaal die is belangrijk..De schakel tussen goed en kwaad.
‘Kom op, we moeten naar de zora’s gaan’. zei de paarse garnaal. ‘Hoezo dat?’ vroeg de groene. ‘Omdat die bruine garnaal is uitgedroogd, hij heeft heel hard water nodig, anders sterft ie’. antwoord de paarse. Allemaal knikken ze vastberaden van ja. ‘Witte garnaal, jij hebt de kracht van white zelda om van her naar der te gaan, speel de seranede of water!’ roept de groene garnaal. De witte garnaal knikt en de roze hield de ocarina tegen haar glibberige vissenlipjes met haar kakelkippootjes. Er kwam een prachtig geluid uit en met zijn allen kwamen ze in lake hylia terecht. ‘Water!’ roept de paarse garnaal en rent met haar veldfles naar de lake. ‘Wacht even, hij is leeg…’ ‘daar is nog water’ En de groene garnaal wees naar de ingang van de watertemple. ‘Oke als het moet…’ De paarse garnaal sprong in het water en vulde de fles. Niet veel later kwam ze vermoeid weer boven terwijl de groene garnaal de bruine in het schaduw hield -anders zou hij nog meer uitdrogen-. De paarse garnaal gaf de groene onmiddelijk water en langzaam kwam hij bij. De groene garnaal zag hem zijn ogen openen. Kom, kom kijken!’ roepen de paarse en groene in koor. Meteen kwamen de witte en de roze garnaal ‘Hij is bijgekomen!’.
De bruine garnaal knipperde verward met zijn ogen.. Hij deed zijn mond open maar er kwam geen geluid uit en keek toch nog een beetje angstig naar de 4 garnalen die over hem heen gebogen stonden.
Geef hem nog eens wat te drinken zei de groene wijs.. zijn keel is vast uitgedroogd.
Nadat de paarse de lange reis naar het water nog 3 x had afgelecht kwam er eindelijk wat geluid uit de bruine garnaal.
Half Ganondorf waar is hij pas op hij komt prinses zelda halen de White one.. zodat hij.. zodat hij.. en de bruine viel weer flauw.
De spanning werd hem te veel..zei de paarse terwijl ze naar de hemel keek en het word al donker laten we maar een vuur aanleggen.
En dat deden ze ook.
Na wat te hebben nagepraart gingen ze allemaal slapen.
De witte sliep al snel en natuurlijk de bruine ook want die was gewoon van de wereld.. maar de rest kon de slaap niet te pakken krijgen.. Ze waren allemaal bezorgt dat Half Ganondorf De nieuwe prinses Zelda te pakken kreeg.
De volgende morgen gingen ze vroeg op pad, op naar de Zora’s en natuurlijk werd de bruine garnaal gedragen.
Vermoeid met de bruine garnaal op haar rug, liep de roze garnaal verder. ‘Het is zo heet.’ piept de roze garnaal. ‘Doorlopen, we zijn bijna bij zora’s domain en daar zijn we veilig’. zegt de groene. ‘Ik hou het niet meer…’ De roze garnaal ploft op de grond met de bruine op haar rug. ‘Fijn mogen we er twee dragen.’ De paarse sloeg haar armen over elkaar. ‘Nee het gaat wel’ kreunt de roze die met moeite opstond. Strompelend liep de roze verder, en dit keer had de groene garnaal de bruine op haar rug. Eindelijk kwamen ze bij de waterval, die voor de ingang van zora’s domain stond. ‘witte garnaal, speel de royal’s family song’ zegt de groene garnaal. Trillerig knikte de witte garnaal, ze was een beetje want ze zou ieder moment ontvoert kunnen worden. Bibberend pakt ze haar ocarina, die uit haar gilbberige vinnen glipten. Ze wilde erachteraan vliegen, maar de stroom was hard en ze wind ook. Ze probeerde de ocarina bij te houden, maar de stroom ging txe9 hard. De witte garnaal keek achter zich, de anderen waren al flink stuk uit de verte. Ze slikt een brok in haar keel weg, er gaat iets gebeuren. De ocarina bleef haken aan wat zeewier. ‘Aha!’ roept de witte garnaal en fladdert met haar vleugeltjes naar de ocarina. ‘MWAHAHA! en jij dacht dat je de ocarina kreeg?’ Geschrokken kijkt de witte garnaal om zich heen. ‘Laat me met rust!’ gilt ze bijna in tranen uitbarstend
Geschrokken keken de Andere garnalen naar benenden toen ze de Witten hoorde schreeuwen.
Ohw nee kreunde de Roze Garnaal, toch niet dat enge half geval ding, komt hij nou net opdraven terwijl me kakelkippootjes zo pijn doen.
Wat moeten we doen vroeg de Paarse in paniek.
Nou we moeten in iedergeval hier niet blijven staan kijken en niets doen zei de groene garnaal geiriteerd.
Die halve Ganondorf komt me echt de keel uit.
RED HAAR ANDERS IS ALLES VERLOREN riep de Bruine garnaal uit, waarschijnlijk was hij bijgekomen door de schreeuw.
De andere schrokken zich een ongeluk.. wat een Creep fluisterde de Paarse tegen de Roze.. ja inderdaad kreeg ze als antwoord terug.
Ze keken weer naar beneden ze zagen De witte garnaal vliegen voor haar leven met de ocarina achter haar aan getrokken, nog steeds aan het zeewier zittend.
Achter haar was een groot harig half neushoorn half vogel geval met Half Ganondorf op zijn rug.
Ze moet haar krachten gebruiken.. maar die kan ze nog niet controleren.
Wat vind jij Roze Garnaal vroegen ze?? Huh waar is ze nou?? ze draaiden zich om en zagen de roze garnaal met een hele lange zeewier aankomen.
Wie is de lichste?? vroeg ze cordaad?
Dat was de paarse garnaal.. Mooi dan ga jij naar benenden.. wat stamelde de
Paarse garnaal maar ik heb hoogte vrees.
Het MOET voor de wereld en je vriendin.
Met tegen zin stapte ze in de lus, en ze werd langzaam naar benenden getaakeld.
Hier heen riep ze naar de Witte.
Die keek en Vloog naar de Paarse toe met Half Ganondorf vlak achter haar, ze was uitgeput.
Je bent er bijna.. riep de Paarse.
De paarse slingerde heen en weer en trok extra hard aan het zeewier, in de hoop dat ze de witte garnaal zou bereiken. ‘Pak nou!’ riep de witte garnaal, al bijna de hoop opgevend. Toen kwam de red zelda op het rare gevogelte aangereden. De witte garnaal wist dat ze de paarse niet meer zou kunnen bereiken. Dus gooide ze met al haar macht de ocarina naar de groene garnaal. Zonder na te denken tuitte de groene garnaal haar lippen en speelde ze zelda’s lullaby. De waterval verdween. ‘Hoe ken je dat liedje?’ De roze, bruine en paarse keken haar stomverbijsterd aan. De groene garnaal deed een stap achteruit, terwijl ze steeds dichterbij kwamen. ‘De witte garnaal, zelda heeft me ooit dit lied geleerd, voor als we in nood zitten’. ‘Maar wat doen we zonder de witte garnaal?!’ zei de roze garnaal geschrokken. ‘Ik moet naar haar toe. ‘Roze, garnaal, wacht!’ kreunde de bruine garnaal. ‘Ga terug! Ga terug! daar ben je veilig!’ gilde de witte garnaal in alle macht. Geschrokken deinsde de roze garnala terug, kijkend naar het zwarte gat waarin de witte garnaal word gezogen…
NEEEEEEEEEE!!!!! gilde de roze garnaal hopeloos.. nee dat kan niet er moet iets zijn om haar te helpen het moet!
Huilend zakte ze door haar knieen terwijl de laatste staart vin in het zwarte gat verdween.
We moeten haar vinden, woedend stapte ze oppeens op de bruine garnaal af.. en jij gaat me vertellen waarom dta lelijke geval jou wilde hebben en waar ze zich schuil houden.. het is jou schuld, jou schuld!! en ze gaf de verbaasde Bruine Garnaal een harde klap in zijn gezicht.
Snel kwam de groene Garnaal aanlopen en greep de Roze beet.
Rustig Rustig we vinden het allemaal heel erg zei ze troostend, maar we moeten eerst in veiligheid komen, en dan vertelt de Bruine ons alles.
En zo liepen ze gesamelijk de water val in, en kwamen in het Zora Domein.
Er kwam een zora naar hun toe lopen en bekeek het trurige groepje.. zo te zien kunnen jullie wel een schuilplaats gebruiken zei ze.
Dus werden ze naar een Grot gebracht en werden alleen gelaten.
De Roze Garnaal keek nog steeds woedend naar de Bruine, De Groene zag het en zei.. nu is het tijd voor je verhaal en keek naar de Bruine.
Ze maakten een vuur aan wachten op het verhaal van de Bruine.

De bruine garnaal zucht. ‘Okee, okee’. ‘Ja wat okee!!!???’ roept de roze garnaal ongeduldig. ‘De evil halfzelda halfganon heeft mijn moeder, broertje, zusje en de rest van de familie uitgemoord…’ Snikt de bruine garnaal. ‘Ik had toen zoveel stress dat ik doping begon te gebruiken en viel ik flauw ik de spirit temple, waar ze me vonden en hadden gemarteld. Toen deed ik alsof ik dood was, en gingen ze weg, maar ik had xe9cht niet meer de kracht om op te staan’. Het gezicht van de roze garnaal wordt bleek. ‘Het spijt me zo…’ ze buigt haar gezicht naar beneden en probeert haar tranen binnen te houden. ‘Waarom ben ik zo gemeen!?’ jammert ze. ‘Jij kon er ook niet veel aan doen’. En de bruine garnaal omhelst de roze. Toen stonden de groene en de paarse garnaal maar een beetje aan de kant. ‘Wat een naar verhaal ik wou dat dit nooit was gebeurt en ook geen kwaad meer was!’ En snikkend vlogen ze elkaar in de armen. ‘Het spijt me zo…’ fluistert de roze garnaal.
Na een paar minuten lieten de garnalen elkaar weer los, en gingen rond om het vuur zitten.
Er moet iets gedaan worden aan het kwaad zei de Groene Garnaal… anders loopt het nog eens slecht af met onze garnaaltjes wereld.
Nou er bestaat een legende begon de Bruine Garnaal aarzelend.. Vertel op zei de Groene Garnaal een beetje ongeduldig ze maakte zich erge zorgen over de witte Garnaal.
Okeej zei de Bruine Garnaal zuchtend, De legende gaat als volgt:”
Toen de Tijden donker werden en een groot kwaad over de wereld zal heersen, zullen de 4 van grote macht tensame komen om het kwaad te bestrijden:
Nummer 1: met het licht en zo zuiver wit van kleur.
Nummer 2: Slim en bedachtzaam en zo groen als gras.
Nummer 3: Zo snel als de wind en sterk en eoze als kauwgom
Nummer 4: Moedig en gevoelig en toch zo klein en zo paars als een kers.
Samen zullen ze tegen het kwaad strijden met de 4 voorwerpen van het licht.
De eerste heeft jullie vriendin al De Triforce.
De andere 3 zijn ergens goed verstopt en niemand weet waar..
1 De ketting van het lied
2 De Beker van de voeten
3 De Kaars van het hart..
Het bleef een tijdje stil nadat de Bruine was uitverteld.
Nou dan is het denk ik aan ons om die dingen te vinden zei de paarse cordaad.
Een goed idee zei de Groene maar dat komt morgen wel nu eerst slapen zei ze met een onderdrukte geeuw.
‘We moeten de helige voorwerpen vinden, en wel nxfa, de wereld kan in korte tijd vergaan’. De roze garnaal stond vastberaden op. ‘Kom op, we wachten tot morgen, we hebben onze rust nodig’. Bedaarde de groene. ‘De groene garnaal heeft gelijk, we moeten uitgerust zijn en niet als een stelletje vermoeide garnalen de wereld willen proberen te redden’. zei de paarse garnaal daarop. De Roze zakte weer op haar hurken, en viel in een diepe slaap…

‘We moeten gaan, hup luie zwijnen!’ riep de roze garnaal die al -duidelijk- lang stond te wachten. ‘Kom op, ik wil uitslapen’. gaapte de bruine. De groene stond op, ‘Ik ga met je mee.’ de paarse en de bruine keken zuchtend toe ‘Oke…’. Verveeld stonden ze op.

Toen ze zora’s domain uit waren, hoorden ze ergens gegil. ‘Is dat de witte?’ vroeg de bruine geschrokken, hij spitste zijn oortjes en keek zora’s river rond. ‘Dat is niet de witte, zo klinkt het niet…’ zei de groene. ‘Kom op!’ De roze was al een stuk uit de verte. ‘Hee, wacht!’ riepen de anderen. Ze renden die roze achterna, die moeilijk bij te houden was. Het akelige gejammer kwam steeds dichterbij. ‘Help me…’ piepte een rood garnaaltje, die aan de rand van het revijn hing. De roze pakte de -bijna weggegleden- pootjes en helpte haar er weer op. Hijgend kwam de rooie bovenop. ‘Bedankt’ kuchtte ze. ‘Maar ik moet op zoek gaan naar het zwaard van de vlammen, alleen daarmee kan ik als uitverkorenene het kwaad bestrijden’ zei ze vastberaden. De ander garnalen gaapten haar aan. ‘Dus… dus… is er een zesde?’ stamelde de groene. ‘Ja, er is een zesde… volgens de legende van de larora’s…’ antwoordde de buine ‘De wattes???’ ‘De larora’s, paarse, dat is een oud volk die zich verschuilen houdt in een oude put, die nooit is gevonden…’ ‘Dan moeten we naar die put gaan!’ riep de roze enthousiast.
Uhm.. je weet niet eens waar die put is zei de Groene een beejte geirriteerd (ochtend humeur weetje) en niet zo hyperactief doen.
Ohw oke dan zei de Roze en liet haar Mooie roze schoudertjes een beetje hangen.
Ze keken als vanzelf spreekend naar de bruine.
En volgens mij heb je niet de hele legende verteld he zei de Paarse een beetje boos..
Nou Uhm..Kijk..uhm.. het zit zo het is een nieuwer deel van de legende.
De Garnalen van de 4 grote machten, zijn een soort wijzen, al heel oud en gerespecteerd, die opstaan in de tijd dat het grote kwaad zich aankondigd, Jullie dus..
En dan is er nog een persoontje die met de kracht van de Wijzen het mes in Ganondorf moet steken.
Maar jullie zullen pas volledig ontwaken als jullie, het heilige voorwerp aanraken dat bij jullie hoort.
Hoe moeten we weten welke, bij welke hoort vroeg de Paarse nog al hopeloos..
Dat zal de wijze in xe9xe9n van jullie wel voelen.
Hun.. ze dachten allemaal even na.
We hebben de rode dus nodig zei de Groene bedachtzaam.
Ze zal dus bij ons moeten blijven, en we moeten de Heilige voorwerpen zoeken en niet te vergeten het zwaard van vlammen.
Heel even stonden ze allemaal stil bij de grote verantwoordelijk die op hun kleine garnalen schoudertjes ruste.
Maar toen schudden ze het van zich, Laten we gaan collega wijze zei de Roze tegen de Paarse voor de gein, haha is goed collega wijze.
Uhm.. welke richting dan he zei de Groene met opgetrokken wenkbrauw.
Nou Zei de Rode wat onzeker toen ik In het kasteel was van de half persoon die jullie Ganondorf noemen, heb ik deze verzegelde graal meegegapt.
Verbaasd keken alle Garnalen haar aan, maar ik kreeg hem niet open zei ze ongelukkig, en zover ik meekreeg Ganondorf ook niet.
De andere vijf bogen zich over de graal die in de vin van de Rode lag.
Ze probeerden het allemaal, maar niemand kreeg hem open.
Het liep al ten avond toen ze allemaal uitgeput op de grond vielen, en bij het inmiddels aangestoken vuur gingen zitten.
Ze waren allemaal een beetje chago van het proberen zonder resultaat.
Zonder er bij na te denken pakte de Roze de Ocarina en begon te spelen, allen luisterde ze vredig, toen er oppeens de graal begon de schudden.
Hij steeg op in de lucht en werd omgeven door een fel regenboogachtige kleur omschenen, en ze hoorden het geluid van een klikkend slot..

De graal opende zich en belandde op het zachte aarde. Allen bogen ze zich over de heilige graal. ‘Wat is dat voor een water?’ vroeg de paarse verbaast. ‘eau de la dorxe9′ antwoordde de bruine. ‘Ooo de wat?’ vroeg de paarse. ‘Goudwater, het water van de waarheid, maar pas op, als je het water opdrinkt ben je geen uitverkorene meer.’ de anderen gaapten de bruine garnaal aan. ‘Waar is de put?’ vroeg de groene wijs. Opeens begon de grond te trillen. ‘Wat is dat?’ gilde de roze hees. ze keken geschrokken om zich heen. De grond stopte met trillen en een boom opende een hol. de groen bukte en liep er in langzame passen naartoe. ‘Kom kijken!’ riep hij. de andere garnalen kwamen aangerend. ‘Ga er dan in’. Een steil trapje liep naar een donkere grond. Twijfelend liep de groene het trapje af. Ze keek rond, niets… het was doodstil… ‘Er is niks!’ riep de groene. De groene wandelde nog even rond en keek naar de lege ruimte om haar heen. ‘dit is ter strengste verboden!’ een raar wezen -waarschijnlijk een larora kwam op de groen afgelopen, met een stoet andere larora’s. De sterke klauwen van de larora’s klemden om haar armen heen. ‘Help!!!’ wilde de groene roepen, maar er kwam geen geluid uit haar keel. Toen voelde ze zich verlamd voelen… en wegzakken…

Toen de groene eindelijk wakker was merkte ze dat ze in een gevangenis zat… ze hoorde akelig gelach, gelach dat ze nooit meer wilde horen. en het kwam steeds dichterbij. De half-ganon stond voor de cellen. ‘Ik heb jou eerder gezien’. merkte hij op. De groene knikte van ja en wendde haar gezicht af. Opeens hoorde ze gegil ‘Niet doen, niet doen!’ ze herkende de stem… maar wie was het? Ze zag de witte garnaal langslopen met wachters die hun armen om haar gegrepen hadden. De prachtige vleugels van de witte garnaal, was nu niets meer dan een oude en roetachtige stof. Snel wisselden ze blikken, maar de groene garnaal zag de witte langzaam meegesleurd worden..

Aan de andere kant van de boom stonden de 4 andere garnalen hopeloos en bang tegen de boom aan te bonken maar er kwam geen beweging in.
Ohw wat moeten we nou doen, de paarse liet zich langzaam tegen de boomstam aanzakken terwijl de tranen over haar wangen stroomden, de Roze knielde naast haar neer en sloeg een vin om haar schouder.. sst het komt allemaal wel goed fluisterde ze al wist ze dat zelf niet zo zeker.
Het begon al te schemeren, en aangezien de andere garnalen te neergeslagen waren maakte de rode een vuurtje.
Allen waren ze in een andere wereld.

In haar cel liep de Groene garnaal heen en weer.
Ze maakte zich ongerust over de conditie van de Witte garnaal en over haar vrienden aan de andere kant van de boom of waar dan ook.
Verdrietig ging ze zitten, dit had geen zin.
Ze sloeg haar vinnen voor haar gezicht en probeerde de tranen tegen te houden.
Oppeens hoorde ze een zachte vredige muziek in haar hoofd, het kwam haar vreemd bekend voor maar waar was het ook al weer van.
Het nam bezit van haar, stroomde door heel haar bloed.
Oppeens wist ze het, het was de muziek van de ocarina, zonder er bij na te denken begon ze te zingen.
Ze had een prachtige stem, het leek heel de kamer te vullen en ze voelde zich niet meer zo alleen, ze wist dat alle andere haar bij stonden.
Ze werd geleid, en begon zonder een reden de kant van de deur op te lopen.
De bewakers leken vreemd genoeg in een trance, die veroorzaakt werd door haar prachtige gezang.
De muziek werd dwingender en een bewaker deed de deur open.
Ze liep zonder te aarzelen de meeste linkse gang in, ze wist dat, dat de weg was ook al wist ze niet hoe.
Ze voelde dat ze het naderde ook al wist ze niet precies wat.
Ze ging naar rechts, naar links en kwam uit bij een meer, ze wist dat ze het meer over moest steken maar niet precies hoe, maar ze hoefde zich geen zorgen te maken de muziek vertelde het haar, ze liep zonder aarzelen op het lava meer af, Ze zong een soort spreuk zonder te weten dat ze die kende, en er verschenen stenen tot helemaal aan de over kant van het meer.
Zo stak ze het meer over ze was er bijna.
Ze hield stil in een gan, ze stopte ongeveer in het midden, de muur zag er niet anders uit dan de andere maar ze wist dat het hier achter verbrogen lag, ze stak haar hand gebiedend uit en begon harder te zingen, de muur begon te trillen en daarna af te brokelen.
Ze Liep door de opening die was ontstaan en kwam in een Mos groene kamer, in het midden zweef een donker groen kistje.
Ze stapte over de boobytraps heen terwijl ze niet wist dat ze daar verborgen lagen, en stak haar hand uit.
De kist ging open
Er lang een schitterende ketting in van smagard groen, Het hart van het bos.
Ze stak voorzichtig haar vuist uit, en klemde eerbiedig de ketting in haar vuist vast.
Het gevoel dat ze kreeg op het moment dat ze de ketting vast pakte was onbeschrijvelijk.
Ze voelde de muziek met haar een worden.
Zei was de wijze van het woud.
Oppeens hoorde ze achter haar een hoop kabaal, maar ze wist dat ze dat niet te vreezen had.

De groene garnaal keek achterom, ze scherpte haar blik. Het gehijg kam dicherbij, ze draaide zich onmiddelijk om. ‘Ik heb je overal gezocht…’ hijgde de witte garnaal. ‘ik ben gevlucht en je achterna gekomen’. De witte garnaal leunt tegen de boomstam en laat zich zakken op de grond. ‘Wat zit daar om je nek?’ vraagt ze verbaast. ‘De smagraad groene amulet, de amulet van het woud, de ketting van muziek.’ ‘Waar zijn de anderen?’. De groene garnaal hield haar schouders op. ‘Ik weet niet eens meer de weg terug…’ De witte garnaal keek haar geschrokken aan. Een grote lichtbol kwam teroorschijn, die alsmaar groter werd. de groene garnaal gaapte het gevleugelde beestje aan. ‘Lita la baska!’ riep de witte garnaal en haar vleugels begonnen te trillen. Ze zag er krachtiger uit dan ooit , alsof ze de lichtbol opzoog. ‘Kom mee’ en de witte garnaal stak haar sierlijke vin uit. De groene garnaal glimlachte en hield haar vin vast.

Ze vlogen over landschappen van water, vuur aarde en ijs, het was prachtig. De groene garnaal kneep haar ogen tot spleetjes. ‘Daar zijn ze!’ langzaam daalde ze naar beneden en belandden ze op de zachte aarde. De anderen zaten te slapen, rondom een warm vuur. ‘hoelaat zal het wel niet zijn?’ en de witte garnaal legde dekens van mos over de kippenvelletjes van de garnaaltjes. ‘Weltrusten’.

‘Je bent er weer!’ roepen de garnalen in koor, drommend stonden ze rondom de witte. ‘Je leek wel een eeuwigheid weg te zijn’. glimlacht de paarse garnaal. ‘Maar gelukkig ben je weer terug.’ Opeens hoorden ze gerommel achter hun, het voelde kil en akelig. Ze hoorden schel gekrijs, het vloeide met de wind mee,en het kwam hun kant op.
Geschrokken keken Alle garnaaltjes om.. nu dit weer kreunde de Roze, er kwam een reusachtige wervelwind op hun af en die leek bereden te worden door 2 grote zombies.
De garnaaltjes stonden met hun mond wijd open de naderende tornado aan te gapen.
Binnen een minuut was de tornado wel gevaarlijk dichtbij.. de Bruine was de eerste die weer bij zinnen kwam, RENNEN schreeuwde hij en greep de Roze bij een van haar kakelkip pootjes.
De rest rende met hun mee, maar het was eeen onbeholpen taak.
De tornade haalde hun in en ze vlogen alle kanten uit.
De Garnaaltjes werden alle kanten uitgesmeten.
De Zombies stegen af en lachte met hun zielloze lach.
Zo kleine Garnaaltjes ik geloof dat jullie iets hebben wat mijn meester toebehoort.
Woedend stonden de garnalen op.
De zombies begonnen naar de groene en witte garnaal toe te lopen, woedend rende de Bruine garnaal op de zombies af.
Maar hij werd met gemak op zei geslagen.
De roze snelde zich naar hem toe en knielde bij hem neer (ze was erg beschermend tegenover hem sinds het incident met het slaan).
De zombies kwamen steeds dichterbij.
Toen ze vlak bij Witte en groene kwamen, kwam er een sterke lichtflits uit ketitng en uit het triforce teken.
Het leek wel of de witte en de groene in een soort trance raakte.
De Ketting van Het lied fluisterde de bruine vol bewondering.
Tergelijker tijd staken de Witte en de Groene hun vinnen uit.
En kwam een ongeloofelijke Straal engergie uit die recht op de verbaasde zombies afschoten.
Eerst leek er niets te gebeuren maar toen vlogen de Zombies in brand en verdwemen als as.
De Groene en de Witte garnaal zakte in elkaar, ze hadden al hun kracht gebruikt.
Snel liepen De rode en de Paarse naar de Witte en Groene toe terwijl de Roze de Bruine over eind hielp.
Ze zijn totaal uit geput zei de Bruine leg ze maar neer in de schaduw. dan kunnen ze uitrusten.
Ze zijn helemaal slap zei de Paarse bezord.
Ja ze hebben echt alles gegeven dit kunnen ze niet nog een keer aan we moeten snel de andere heilige voorwerpen vinden.
Allen gingen ze beschermend om de Witte en Groene garnaal zitten, en wachten tot de avond zou vallen.
Ze keken nog om naar de plek waar het as lag. ‘Hee wat ligt daar?’ en roze naderde dicherbij het grijze as.
Ze graafde in het as, het as spetterd alle kanten op. Toen zag ze iets glimmends liggen, het was een prachtig afgewerkte gouden kandelaar met een roze kaars erin. ‘Kom eens!’ en ze wenkte dat de andere grnalen moesten komen. In snelle passen liepen ze naar de roze, behalve de witte en groene garnaal die uitgeput onder een dikke boom lagen. Ze hield de kaars bij het vuurtje, opeens sprong een grote vonk aan. ‘Moet je eens zien, dat prachtige vuur’.De garnalen keken verbaasd naar de mooie kandelaar, met de kaars van het hart erin.

Stomverbaasd staarden de Garnalen naar de kaars.
Wat is dat vroeg de paarse Grettig.
D..da..dat is de Kaars van het hart, zei de bruine Garnaal.
Ik vind hem heel mooi zei de paarse en stapte op de kaars af, maar toen ze vlakbij de kaars was en haar hand uitstak werd ze door een ontzichtbare jracht naar achter geslingerd.
Verbaasd krabelde ze een meter verder overeind.
Hoe kan dat nou vroeg ze?
Ik denk niet dat het voorwerp voor jou bestemd is zei de Bruine met een blik op de Roze.
Oke zei de roze aarzelend en liep met stijf gesloten ogen op de kaars af.
Ze verwachten dat ze ook naar achter geslingerd zou worden maar dat gebeurde niet.
Verbaasd opende ze haar ogen.
Ze stak voorzichtig haar vin uit en sloot die om de kaars.
Op het moment dat ze de kaars aanraakte werd de kaars 2 x zo groot, en scheen een fel roze licht uit.
Ze voelde zich geweldig en warm van binnen, De roze wist nu dat zei de wijze was van het hart.
Het gloeien werd minder en de kaars veranderde oppeens in een ring.
Huh waarom geberut dat nou, vroeg de roze een beetje teleurgesteld.
Dat is zodat je hem beter bij je kunt dragen, en kijk maar eens in de roze diamant het lijkt net de vlam.
He iderdaad zei de Roze verbaasd.
De Groene en de Witte bewogen onrustig, De Andre garnalen snelde zich naar hun toe.
Voorzichtig opende de 2 garnalen hun ogen.
Juliie kracht is gegroeid zei de Bruine.
Jullie waren geweldig zei de paarse, en Zei en de roze omhelsde de Witte en Groene.
He wat is dat aan je vinger vroeg de Witte nieuwschierig? dat is de kaars van het hart zei de paarse een beetje sip. Zei wilde ook graag haar voorwerp hebben.
Die van Jou vinden we ook nog wel zei de Groene sussend.
De avond begon te vallen.
Brrr het word koud zei de Rode klappertandend.
Maar door de tornado is het buur uitgegaan.
Laat mij maar zei de roze, Bingser en er bleef een Roze vuurtje vlak boven de grond hangen.
De andere keken er verbaasd aan.
Wat is er vroeg ze een beejte ongemakkelijk dat hoort bij mijn neiuwe kracht als wijze, die hebben jullie toch ook we die bij je voorwerp horen.
De Groene en witte keken elkaar aan.
Nou mijn zang kan betoverend zijn zei de Groene onzeker, en jij kan waarschijnlijk iets met het licht zei de Bruine naar de Witte kijkend.
Die knikte bijna onmerkbaar.
Mokkig ging de Paarse om het vuur zitten, zei had helemaal nog geen power.
De rest kwam bij haar zitten, en de Groene begon met haar prachtige stem zachtjes te zingen.
Na een tijdje viel iedereen in en vredige slaap..

Terwijl iedereen lag te slapen ijsbeerde de paarse garnaal heen en weer, ze keek naar de garnalen, die wxe9l speciale krachten hadden. ‘Ik moet op zoek gaan naar de beker van de voeten.’ zei ze vastberaden. Ze wilde net weglopen, maar keek weer gauw achterom. ‘Nee… ik mag niet zomaar weggaan’. Ze zakte op haar rug en viel in slaap.
De volgende ochtend stond er weer een nieuwe dag voor de deur. De paarse garnaal gaapte, terwijl ze stukken brood scheurde. De anderen sliepen nog, het was schemerig. Ze zag alle garnalen langzaam overeind komen. ‘Goedemorgen’. Ze namen nog een lekker ontbijtje. ‘Kom op, we gaan, we moeten verder op zoek gaan, naar het zwaard van het vuur en de beker van de voeten’. zei de roze die opstond, terwijl haar eten nog moest zakken.De paarse garnaal en de rode stonden gelijk op. ‘Kom mee.’

Ze stapten flink door de modder, die tot hun enkels kwam. De bruine garnaal nieste een paar keer. ‘Hatsjieee… hatssjiee!!!…’ zijn neus zag er rood uit.’Volgens mij ben je verkouden’. zei de groene. De bruine knikte. ‘Flink, ja’ kuchtte hij. ‘ik voel me niet zo lekker, mag ik even stoppen?’ de bruine garnaal zakte op zijn knixebn. ‘Kom op, je kunnen je hier niet zomaar achter laten.’ En de groene trok aan zijn arm. Ze legde zijn vin op haar schouder en strompelde verder. Ze keek af en toe naar de bruine garnaal, die heet aanvoelde.

Ik geloof dat het niet zo goed gaat met de bruine garnaal zei de Groene bezorgt, hij word wel erg heet.
Ze hadden al heel de middag gelopen, en het ging steeds slechter.
We kunnen nu echt niet meer verder hij moet eigelijk in een ziekehuis liggen, maar die zijn te verweg als we daar heen zouden gaan zou hij al van zijn stokje zijn gegaan..
Uhm.. de Roze keek bedachtzaam rond, haar oog viel op een struik waar ze een zwart gat zag in de vorm van een halfe maan.
Ze liep er naartoe en schoof een paar takken opzij.
Haar mond viel open van verbaasing, de grot was belkeed met de zuiverste en witste diamanten.
Ze deed een stap naar binnen het was er heerlijk koel.
He Garnaaltjes riep ze kijk eens wat ik heb gevonden zei ze een beetje trots.
De rest kwam naar haar toeen hun mond viel open.
Het was er ideaal voor de Bruine zo had hij schaduw en een beekje was dichtbij.
De Rode en Paarse maakte een bedje.
De Roze maakte haar mooie roze vuurtje dat vlak boven de grond bleef zweven terwijl de groene en witte water haalde om de bruine te verzorgen.
Terwijl de rest druk bezig was de Bruine te verzorgen dwaalde de paarse een beetje af.
Ze baalde vreeselijk ze moesten nu hun reis onderbreken alleen omdat er eentje een beetje verkouden was..
Ze was zo boos waarom, tja hun begrepen het toch neit hun hadden hun voorwerpen al.
De Rode begreep haar teminste die moest haar zwaard nog, maar toch was het anders.
Ze was zo in haar gedachten verzonken dat ze het zwakke stukje grond niet zag tot het te laat was.
AAAAAH ze glee naar benenden met een grote snelheid.
Net een blijbaan dacht ze vlak vordat ze hard op de grond knalde.
Waar was ze, ze keek omzich heen.
Ze was een stuk onder de andere dat wist ze.
Er was iets vreemds aan deze kamer, het gaf haar een raar gevoel.
Ze begon te lopen.
Link, rechts, rechtdoor, ze wist neit meer hoe lang ze had gelopen of welke weg ze had genomen.
Voor haar was een kamer waar fel licht uit scheen.
Ze kon haar nieuwschierigheid niet bedwingen en ging naar binnen.
De kamer was de mooiste die ze ooit had gezien, het was niets vergeleken met de andere diamanten kamers, en deze leek een soort paarsachtig licht uit te stralen.
Al het licht leek van xe9xe9n plek te komen, daar helemaal naar boven op die richel.
Het was echt ontzettend hoog, en het trok haar vreselijk.
Zonder er bij na te denken begon ze tegen de stijle wand op te klimmen.
Maar half er wegen kwam ze weer bij zinnen.
Ze keek naar beneden, een fatale fout, ze durfde niet meer verder, ze had onwijse hoogte vrees.
De tranen liepen over haar wangen waren de andere maar hier, maar ze wisten waarschijnlijk niet eens dat ze weg was, zo druk waren ze met de Bruine bezig.
Hulpeloos bleef ze bang hangen.
Oppeens voelde ze de aanwezigheid van de witte, roze en groene.
Niet bij haar in de kamer, maar in haar hoofd.
Ze gaven allemaal een ander gevoel, de witte scheen licht uit, de roze voelde warm, en de groene had een zachte melodie.
Wees niet bang zei de groene.
Ja wij zijn bij je, we steunen je zeiden de andere twee.
Het gaf haar nieuwe kracht.
En vast beraden begon ze naar boven te klimmen.
Na een tijdje kwam eindelijk de richel inzicht maar de andere hadden haar geen minuut in de steek gelaten.
Eindelijk stond ze op de richel.
Waar is het nou dacht ze.
Het licht leek uit de grond te komen.
Ze begon te graven, totdat ze helemaal zweten.
Pff dacht ze.
Kom op je bent er bijna spoorde de andere haar aan.
Ze begon verder te graven tot dat ze tegen iets hards aanstoten.
Ze graafde het uit, het was een prachtige paarse kristalen beker, dat een beetje iets weg had van een voet.
zodra ze het aanraakte voelde ze zich kompleet, zei was de wijze van de beker.
De kracht die door haar stroomde was ongeloofelijk.
Ze wist waar ze heen moest, en hoe.
Ze dacht aan haar vrienden, ze begon te rennen, ze was zo snel als de wind, dus dat is de kracht van de beker dacht ze terwijl ze zo snel was als het licht.
Al snel kwam ze weer bij haar vrienden.
Ze waren allemaal erg ongerust.
Zodra ze haar zagen stoormde de witte, roze, groene en rode op haar af en omhelsde haar

De roze rende gauw naar een dun riviertje waar water in stroomde, de bodem bestond uit de prachtig witte kristallen. Ze schepte met de beker water uit het riviertje en rende gauw naar de bruine garnaal. Ze hield de beker tussen haar vinnen geklemd, want ze wilde niet dat hij een beschadiging zou oplopen. Ze bukte met de beker en de bruine tuitte zijn lippen en dronk er gulzig van. Niet veel later stonden zijn ogen al helderder. ‘Het gaat al wat beter’. zei hij nog schoor. ‘We gaan verder’. HIj wilde langzaam opstaan, maar de groene hield hem tegen. ‘Wat als je weer kou vat, ik wil dat je helemaal beter wordt.’ antwoorde ze wijs. ‘Het heeft tijd nodig, voor je xe9cht hersteld bent.’ De bruine zuchte en zakte weer op zijn bedje en sloot zijn ogen. Niet veel later zat hij ronkend in een diepe slaap. De garnalen, die rond het warme vuur zaten keken af en toe hoe het ging met de arme bruine garnaal. De avond viel al bijna, vroeger dan normaal, want de winter was aangebroken. Een ijzige wind waaide door het land. De garnalen bibberden en sloegen met zijn allen een dik deken om hun heen.

De witte garnaal werd wakker, ze klopte de ijskristallen van zich af, een dikke pak sneeuw lag er op de grond. Ze keek bezorgd naar de bruine garnaal, mar gelukkig sliep ie onder een dikke boom. Ook had al een ijslaag zich gevormd op het riviertje met de prachtige kristallen. Word wakker!’ riep ze. Langzaam kwam de roze overeind. ‘Wauw!’ ze keek de witte wereld rond. De rode kwam ok langzaam overeind, een beetje humeurig. Terwijl de anderen versteld stonden van de pracht was zij nogal humeurig.
De rode draaide haar rug om naar de anderen. ‘Wat is er?’ vroeg de roze. ‘Ik kom uit het magnetadal… daar is het heel heet weetje? maarem… wij magnetagarnalen kunnen daar niet tegen…’ De witte kijken haar niet-begrijpend aan. ‘Laat maar…’ zucht de rode en sloeg de dikke deken om zich heen. ‘Wacht even…’ De paarse garnaal pakte haar beker, de roze haar kaars en de groene haar amulet. Ze zongen in koor een prachtig lied. De roze kaars scheen feller dan ooit, de beker begon een prachtig paars licht te geven, en de groene gaf groen licht. Ze gingen door met zingen. Samen werd het een straal en die straal met goede kracht scheen op de rode garnaal. Langzaam dimde de straal. De rode garnaal keek verbaast naar haar pootjes, ze gaven licht. ‘Vroeger waren er oude vechters die in de ergste vrieskou vochten en niet opgaven, door deze spell, het zorgde voor immuuniteit tegen de winter’. Zei de groene. Er verscheen een glimlach op hete gezicht vann de rode garnaal ‘Dankje…

De andere glimlachte en draaide zich om, de roze poorde haar roze mooie vuur een beetje op, en liep naar de Bruine.
En hoe voelt meneer zich vandaag zei ze glimlachend.
Goed Goed.. maar ik geloof dat we zijn ingesneeuwt.
Ohw dat hebben we zo opgelost ze de roze overmoedig.
Nee ze de Bruine verbaasd scherp, de Roze keek hem verbaasd en een beetje gekwetst aan.
Jullie moeten jullie krachten sparen, voor als Half Ganondorf jullie probeert aan te vallen zei hij op een lievere toon.
De roze lachte onzeker, oke zei ze, terwijl ze de Bruine overeind hielp en hem naar het vuur bracht.
Ze aten allemaal zweigend hun maal op, allemaal opgeslokt door het probleem: DE SNEEUW.
Al snel begonnen ze zich te vervelen.
De Rode en roze werden rusteloos en het vuur van de roze moest daar onder leiden.
Aangezien de Bruine nog niet helemaal beter was, was het voor hem neit zo goed.
Goed zei hij nadat het vuur weer eens bijna was uitgegaan.
Ik zal jullie eens een van jullie oude geschiedenissen vertellen.
Er waren kouden tijden, met sneeuw en het kwaad overheerste.
Er werden in die tijd 4 grote machten geboren, 1 die het licht kon beheersen, hij keen naar de witte.
1 die het lied van het bos kon beheersen, hij keek naar de groene, 1 die het vuur kon beheersen, hij keek naar de roze, en 1 de sneller was dan het licht, hij keek naar de paarse.
Zei waren de 4 die mee gingen met het leger, ze hielpen met al hun kracht, maar waren niet in staat het kwaad terug te dringen, zei waren tenslotte wijze,en mochten niet met blote hand doden.
Toen in een tijd dat ze aan de verliesende hand waren kwam er een jonge garnaal van de magneta aanstrompelen, vol krassen en met een zwaar pak onder haar vin geklemd.
de soldaten vonden haar en brachten haar naar de 4 grote machten.
Ze hielpen haar, maar ze weigerde het pak los te laten.
Ze was gekomen om een eind aan het kwaad te maken zei ze, maar ze had hun hulp nodig.
De 4 wijzen gaven mee.
Het pak bleek een prachtig zwaard ter zijn.
Met de hulp van de 4 wijze, slaagde zei er in het kasteel binnen te dringen.
Maar de 4 wijze raakte gevangen, Nu stond ze er alleen voor, recht tegen over Ganondorf, ze wist dat ze de wijzens zegen had.
Ze was woedend, niet alleen omwat hij het volk aan deed maar vooral wat hij de wijze aan deed die leefde voor het volk en omdat het haar vriendinnen waren, ze was woedend, woedend.
En hij lachte haar alleen maar uit net of ze hem niet kon doden.
Ze trok haar machtige zwaard, dat nu vlamde met haar woede, en met een snelle stoot stak ze ganondorf ik zijn hart.
Ze had hem verslagen.
Het zwaard ging de legende in als.. het Zwaard van de Vlammen.!!!
Toen die naam genoemd werd, kreeg de rode oppeens een sterk raar gevoel het riep een herrinering op..
de rode stond verbijsterd bij het verhaal, nu drong het xe9cht tot haar door dat ze zij de gene was die ganon moest verslaan. ‘ik…ik?’ hakelde ze, struikelnd over haar woorden. De garnalen knikten, ‘Jij bent die gene’. fluisterde de groene garnaal. Ze keek de groep rond, die bibberend in de kou zat. De groene stond op. ‘Ik ga wat voedsel halen, want ik verwacht niet dat het stopt met sneeuwen. ‘Oke, ga maar, maar wees wel voorzichtig.’ zei de roze die bemoedigend een hand op haar schouder legde. De groen keek haar aan en slikte ‘Doei! ik kom voor zonsondergang terug!’

De groene keek nog achterom, naar de groep die haar nakeken. Ze draaide weer haar hoofd om en liep door. Het sneeuw kwam tot haar knixebn. Ze tilde hoog haar been op en stapte door de dikke laag. Verderop zag ze sneeuw smelten, het liep in een riviertje ‘Huh? het is veel de koud…’ mompelde ze. De groene besloot om het riviertje te volgen. Ze klopte het sneeuw van zich af en liep langs het riviertje. Het pad bestond uit losse stenen,die weggleden onder haar glibberige pootjes. Ze liep verder, en begon het warm te krijgen ‘Pfff…’ Ze leunde tegen een muurtje aan. ‘Auw!’ Ze schudde haar hand heen en weer, de muur was gloeiend heet. Zwetend en hijgend liep ze verder, de grot door. verderop scheen een felrood licht, het was de magnetazwaard! Ze versnelde haar pas, ondanks de hitte. Ze stond eindelijk voor het zwaard en stak haar hand uit en reikte haar vingers ermee. ‘Auw!’ gilend deinste ze achteruit. Zweigend liep ze weer terug naar het kamp. Ze kijkt omhoog, de maan was al duidelijk zichtbaar. ‘Oeps… ik zou er zijn vxf3xf3r zonsondergang…’ mompelt ze en bijt haar lip. ‘Waar was je? en je hebt geen eten bij je!’ riep de roze garnaal boos. Maar het deed de groene niks, ‘Ik… ik heb het zwaard van het vuur gevonden…’ stamelde ze. De rode garnaal stond gelijk op ‘Waar?! Waar?!’ vroeg ze gillend. ‘Kom mee’. en de groene draaide zich om.

Na een lange wandeling waren ze eindelijk bij de grot. De groene streelde langs de ijskoude muren. Opeens stopte ze, terwijl de rode garnaal flink doorstapte. ‘Het was eerst heet…’ mompelt ze. Maar d rode garnaal was al een stuk uit zicht. Ze rende achter de rode garnaal, die teleurgesteld op haar hruken zakte. Zachtjes snikte ze ‘Je hebt me voor de gek gehouden…’ ze keek naar het lege altaar. ‘Het zwaard was er echt!’ ‘Hoe kan ie dan opeens weg zijn?’ De rode draaide zich boos om.

‘maar… hij was er echt!’ roept de groene garnaal boos. ‘Ach… jij kan er ook niks aan doen…’ mompelt de rode garnaal. Bedroefd lopen ze weer terug naar het kamp. ‘Het is dus niet gelukt…’ zegt de witte. Overstuur schud de rode haar hoofd. ‘Het is zeker niet voor mij wegelegd om uitverkorene te zijn, jullie hebben alles al…’ De witte garnaal stond op. ‘Ach, het is heus niet erg, we vinden je aardig zoals je bent, en we zxfallen het zwaard vinden’. Er verscheen een glimlach op het gezicht van de rode garnaal en de sloeg een arm om de witte. De nacht brak alweer bijna aan. ‘We gaan slapen’ gaapt de roze garnaal. Allen knikken ze, behalve de rode. Zo langzamer hand viel iedereen in slaap, maar de rode wiebelde nog heen en weer. Ze klemde haar armen om haar benen en wipte. Ze keek de groep rond, haar ogen brandden in hun rug. Ze zag een wolf een van de heuveltoppenop rennen en jankte, zo kil als het ijzeige kou. De rode stond ook op en jankte de wolf na, ze voelde opeens een dikke pels langzaam op haar huidje verschijnen. ‘Huh?’ wat gebeurt er?…’ mompelt ze. De rode garnaal -inmiddels een wolf- rende naar het meertje, en keek naar haar eigen spiegel beeld. Nee dit kan niet, dacht ze bij zichzelf en deinsde achteruit. Dit kan niet! haastig rende ze weg. Ik ben een wolf, ik ben een wolf. Ze keek angstig om zich heen en scherpte haar klauwen. In de verte hoorde ze een vogel aanvliegen ‘Koekoerooekoe!’ stjilpte de vogel, ze sloeg met haar prachtig witte vleugels. De wolf jankte naar haar ‘Ik ben het!’ wilde ze roepen maar de vogel vloog weg. Vastberaden rende de wolf achter de vogel aan. De vogel landde op een hekje. Ze keken elkaar even aan. ‘Wacht… dat is de witte garnaal’. mompelde de wolf. ‘Ik ben het!’ De duif keek haar even aan en knikte met haar kopje, er verscheen een triforce teken op haar voorhoofd. Ze spreidde haar vleugels en belandde op de rug van de wolf. Ze hoorden verderop nog meer lawaai. Een bruine adelaar zwaaide met zijn reusachtige vleugels en belandde op de rug van de wolf. ‘Nog meer?’ glimlacht de wolf. Een klein, groen kikkertje sprong heen en weer. ‘Krwaajk krwaak!’ Een mooi, opvallend groen amuletje zat er om haar nek. Daarachter aan volgde nog een roze gekleurd salamandertje en een paarse kraai. ‘We zijn compleet!’ roept de roze salamander. ‘Maar waaarom zijn we zo?’ de wolf keek de groep rond. ‘Op een nacht, waarop het volle maan is, zullen alle uitverkorenen veranderen in een dier, die ibj hun hoort’. verteld de bruine wijs. ‘De adelaar is de begeleider, die zal helpen, de duif is de wijze, de kikker de kracht van de bomen en natuur, de wolf de sluwheid, de kraai de toekomstvoorpspeller en tot slot de salamander is een snelle en beschermende’. De dierengroep gaapten hem aan.

Nu je er zo over nadenkt is het nog niet eens zo heel dom, zei de Roze.
Deze dieren die wij zijn hebben veel betere zintuigen en reflexen.
Ze voelden zich allen gewelig terwijl ze door de nacht renden, vlogen, en meereden.
Na een uur lol hebben gemaakt, kwamen ze tot rust bij een muur, de muur waar het zwaard achter had gelegen.
een beetje verdrietig ging de Rode/Wolf zitten.
Het voelde er zo vertrouwd, ze voelde de aanwezig heid met haar wolfen zintuigen en toch ook weer niet, het verwarrde haar zo.
Ze keek naar de anderen die allemaal nog lachend aan het spelen waren.
Ze waren allemaal zulke mooie dieren.
Ze was een tijdje in gedachte, toen ze oppeens de aanwezig heid van iets anders voelde.
Haar instinct begon meteen te werken toen ze een andere wolf zag aan komen lopen, recht op haar af.
Ze ging staan en begon te grommen.
De wolf deed haar staart tussen haar poten, maar bleef recht op haar afkomen, al was het nu onderdanig.
De andere waren opgehouden met spelen, en keken achterdochtig naar de onderdanige wolf, het was zeker wie de baas was.
Toen de wolf vlak voor de Rode was, ging ze op haar rug liggen, met haar buik naar de rode toe, als een teken van onderdanig heid.
Wat is er gromde de rode, behoedzaam, ze vreesde voor haar vrienden.
Koningin zei de wolf ik ben er om u te komen halen. Uw troep wacht.
Verbaasd keek de Rode toe.
Ze voelde zich zo aangetrokken, maar haar vrienden.
Toch iets voelde dat ze het moest doen.
Dus zei ze goed ik ga met je mee.
En zo vertrok ze onder de verbaasde en verwarde blik van haar vrienden.
Ze begon te rennen, ze zouden haar niet kunnen bijhouden.
Verbaasd keken de andere haar na.
Wat was dat zeiden de Roze en Groene boos terwijl ze zich naar de Bruine hadden omgedraait, ze hadden het niet kunnen verstaan.
Het was dnek ik haar insinkt zei hij al net zo verbaasd.
We kunnen haar nu nooit meer inhalen zei de duif bedroefd.
Ik weet niet ik heb het gevoel dat het iets met het zwaard te maken heeft.
Ze moet het alleen doen Zei de paarse slim.
Ze keken haar aan en knikten bedroefd.
Maar we moeten haar achterna zei de Roze vastberaden, en ze veranderde in een komodoveraan de grootste hagedis ter wereld.
Hoe doe je dat zeiden de andere verbaasd, i..ik weet niet.
nou klim op zei ze tegen de groene die haar ogen stief had dichtgeknepen en ook probeerde groter te worden.
Ze gaf het maar op en sprong op de Rozes hoofd, jou lukt het ook nog wel zei ze.
Terwijl de andere vlogen liepen de Groene en roze snel door.

Is het nog ver vroeg de Wolf na een tijdje , ze dacht aan haar andere vrienden.
We zijn er bijna.
Na een tijdje rook ze andere wolfen, van alle leeftijden en ze begon opgewonden te raken, ze volede zich zo in haar element.
Daar kwamen ze, er waren enorm veel wolfen, wel duizenden en vormden allemaal een pad, naar een grote gemeen uitziende wolf.
De wolf die haar kwam halen liep ineen gedoken naar de wolf, maar zei wiegerde te buigen.
Iets achter de wolf trok haar aandacht, het bracht zoon sterk gevoel met zich mee, het Zwaard!!!
Ze stonden voor de gemene wolf, zo zei hij niet echt vriendelijk, je hebt nog een wolf voor de roedel gevonden.
De wolf dook helemaal in elkaar ja meester.
Het was duidelijk dat hij het alfamannetje was.
Zo en wie bent u vroeg de rode aan de wolf.
Zo praat je niet tegen mij zei hij woedend grommend.
Je praat als er tegen je gepraat word anders niet, De rode gromde laag, maar neit erg dreigend.
Maar nu we het er tog over hebben ik ben Bansor, het alfamannetje van de geweldige groep.
Pff liet de rode horen, hij keek haar woedend aan maar zei niets.
Ik wil het zwaard zei ze vast beraden.
Bansor begon woedend te grommen.
De Rode nam ook een dreighouding aan en gromde net zo geneem.
Grrrrrrr, Hij Gromde laag uit de keel en sprong op haar af.
Ze moest nog een beetje wennen aan haar wolfen refelxen en was niet op tijd. hij sprong boven op haar, en beet haar hard in haar nek, jij moet eens wat manieren leren meisje, zei bansor woedend.
Grrrrr ze draaide zich om en gooide hem van haar af.
Zonder hem tijd te geven om op te staan sprong ze op hem af, ze was er klaar voor ze was nu op en top wolf.
Ze beet hem hard, hij jankte, kwam overeind en beet haar.
Ze vochten hard.
Ze zat onder het bloed,m maar hij ook, en ze zou niet opgeven het was van haar!
Nu had ze hem onderzich
Ze beet hem hard, ze dacht aan het zwaard haar woede werd nog erger, ze beet nog harder tot ze bloed voelde, ze wist dat het fataal was.
Ze liet hem los, ze zag hem met een laatste verbaasde blik naar haar kijken, terwijl zijn ogen langzaam koud en kill werden.
Ze keek hem nog een keer aan en liep toen met opgeheven hoofd naar het zwaard toe.
Alle wolfen ging haar uit de weg.
Ze was bij het zwaard, het gevoel, het was neit te beschrijven zo heerlijk, zo warm.
Ze pakte het in haar bek en liep naar de plaats van Bansor.
Ze legde het zwaard neer.
Whooeee huilde ze, de andere wolfen volgde haar.

Whooeee.. luister zei de Bruine met zijn uitstekende oren.
De andere stopten, dat klinkt als De rode..
Allen versnelde ze hun pas..
De Rode kwam aangehuppeld met het zwaard din haar bek. Ze keek achterom, naar de troep wolven achter haar. ‘Ze kunnen niet met ons mee…’ piepte de kikker. Een klein wolfje keek hun zielig aan, ‘Nee, de troep wacht op mij.’ zei de rode vastberaden. Samen met de troep trok ze verder en verder… tot ze uit zicht waren.
De dieren moesten nog bijkomen van de schrik. ‘Wat… waarom wat… wat….?’ vroeg de paarse geschrokken.
‘Rustig’. en de duif legde haar warme vleugel op het kraaienvachtje van de paarse. ‘Ze komt terug…ze komt terug…’

Het heilige land werd duisterder, killer, kouder. Velen waren slaven van de red zelda. ‘Ze komt terug… ze komt terug…’ bleef er al die jaren in het hoofd van de kraai galmen. Ze wenkte dat ze bij elkaar moesten komen ‘Je weet wel…de wolf… ik ben die nog steeds niet vergeten…’ de kraai boog haar hoofd naar beneden. ‘Volgens de legende komt ze terug… zodra het land bijna is bezweken…’zegt de adelaar die zijn vleugels spreid. ‘het land is al volgens mij bezeken…’ kwraawkt de groene kikker die minachtend rondkijkt. ‘Wat is daar?’ de kikker springt naar een fonteintje die bloed stroomt. ‘Het zwaard van het vuur… ze heeft die achter gelaten…’ de groene streelt langs het prachtige zwaard, er gloeit geen kracht meer uit, ze is dood…’ piept ze.
De kraai maakt een heilspellend geluid en vliegt boven het land, een stukje van de anderen vandaan. De paarse kraai hoort geristsel uit de struiken, niet zomaar geritsel… De adelaar komt naast haar vliegen en scherpt zijn blik. ‘Het is rood…’ zegt hij. ‘Rood…’ hij keek de kraai diep aan. Opeens sprong er een wolf uit de bosjes, grommend springt hij op de kraai en voor ze het weet, ligt ze op de grond. De wolf hijgt bovenopde kraai, ze ziet er mager en verhongerd uit. Dan zet ze haar nagels in de vleugels van de kraai. Steeds dieper voelt de kraai de nagels in haar arme velugels geplant worden. ‘Laat dat! herken je me niet meer!?’ roept de kraai bijna in snikken uitbarstend. ‘Laat me los…’ de tranen glijden over haar wangen, de wolf neemt afstand van haar. Er verschijnt verdriet in haar blik. ‘Ik heb jullie gevonden… na al die jaren van ploeteren…’ ze laat een traantje van geluk vallen langs haar wolvenvacht.

Er klonk veel geritsel uit de bosjes en er stormde een reusachtige roze hagedis uit die woedend keek en die met volle vaart op de wolf afstormde.
Blaijf van mijn vrienden af siste ze woedend.
Rustig Rustig Ze de groene kalm, het is de rode..
De roze bracht haar grote oog vlak voor het wolfe gezicht en bekeek het kritisch.
Uhm.. met een snelle haal sloeg ze haar armen om de wolf heen en begon te lachen.
Je bent terug zei ze blij, maar toen werd ze serieus.
Je liet ons stikken, we hebben ons nooit meer terug kunnen veranderen zonder jou, ook al hebben we vollige controle over onze krachten.
De wolf schrok ze wist niet wat ze had veroorzaakt, maar nu ze weer terug is, heb je een goede kans dat we terug veranderen zei de paarse blij .
Tja daar heb je grote kans op zei de Bruine, maar hij wilde geen conclusie trekken.
Ze keken allemaal naar het zwaard, het begon te gloeien en te vonken.
Wat geberut er zei de Groene geschrokken.
Ik denk dat het door het maanlicht komt.. zei de Roze.
Er trok oppeens een reusachtige pijnscheut door haar rug.
Het was zo heftig dat ze bijna flauw viel.
Ze lag op de grond.
Vlak voor dat ze flauw viel zag de dat de andere het zelde hadden, en toen werd hetzwart voor haar ogen.

Ze werd gewekt door de warme zonnenstralen die haar huid streelden.
Zachtjes kwam ze overeind.
Ze had verschikkelijke hoofdpijn, net of ze de vorige dag een heel stuk had gelopen.
Toen herinnerde ze het zich weer.
Met een ruk kwam ze over eind, oef iets te snel.
Ze zag de Groene, Rode, Paarse, Witte en Bruine versprijd op de grond liggen, Ze leken te slapen.
Snel liep ze naar de groene toe en knielde bij haar neer.
Zachtjes schudde zei haar heen en weer.. Wakker worden, Wakker worden.
Voorzichtig deed de Groene haar ogen open.
Whaaaaaaaaaaaaa, en ze deinsde achter uit.
Wat? Vroeg de roze geschrokken terwu\ijl de andere slaperig wakker werden.
J..je bent weer een garnaal.. ik herkende je haast niet.
Nu je het zegt, ze bekeek haar kakelkip poten, het was me helemaal niet opgevallen, ze sprong oppeens overeind, pakte de Groene bij haar vinnen en begon grote rondjes te dansen, terwijl de andere lachend toekeken.
Nadat ze allemaal hadden ontbeten en elkaar goed hadden bekeken stond de bruine op.
Zoals jullie mischien allemaal weten staat het rijk op het punt om in te storten, n het is jullie lot om dat tegen te houden, er leek een soort oud vuur in zijn ogen te branden.
Maar we moeten voorzichtig zijn, en Voorbereid zijn!
Ze keken hem allemaal een beetje verbaasd aan.
Kijk me niet zo aan, hup xe9xe9n twee drie in een rij en wel NU.
haastig sprongen de andere Garnalen in een rij.
Zo en nu gaan we allemaal een lekker 3 kiometer lopen.
Maar wat.. ja en dat worden 20 push-ups er bij.
Door hun dieren leven waren ze allemaal erg vit, maar het viel hun toch zwaar.
S’avonds vielen ze allemaal uitgeput naast elkaar.
Zo veel gedaan pfte ze, 3 kilometer lopen, 20 push-ups 7 emmers water halen, trap op en af.. maar de paarse kon haar zin niet afmaken, ze viel al in een alles overheersende slaap..

‘Wat gebeurt er?!’ de groene knielde bezorgt bij de paarse, ze keek naar het felle zonlicht. ‘Waarschijnlijk is het haar te veel geworden, kom we leggen haar in de schaduw’ de groene had haar bij haar pootjes gepakt. De roze pakte haar aan de andere kant en tilden haar op. Voorzichtig plofte ze neer in het stoffige zand dat opwaaide. Hevige rukwinden verplaatsten het droge zand. De garnalen deden hun handen voor hun ogen om zich te beschermen tegen de krachten van de redzelda. ‘Ik kom je halen!’ schreeuwde een stem in het hoofd van de witte. De witte garnaal kneep haar handen tegen haar oen ‘Laat me met rust!’ gilde ze. Ze viel op haar knixebn en kromp ineen. Pijnlijke steken schoten er door haar lichaam ‘Nee…’ kreunde ze. Hetzelfde zwarte gat als bij zora’s river verscheen. ‘Nee!’ riep de rode garnaal, ze snelde naar het zwaard en rukte die in xe9xe9n keer uit de grond, ze pakte het pootje van de witte garnaal, maar die werd het gat ingezogen. ‘Nee, hou vol’. gilde de witte garnaal die verder het gat ingeleurd werd. De rode wilde haar net loslaten, maar beiden werden ze het gat ingezogen ‘NEE!!!’

Ohw niet weer he pufte de groene. terwijl ze hulpeloos stonden toe te kijken terwijl de laatste vin naar binnen werd gezogen.
uhm.. ze gingen allemaal verdrietig op de grond zitten, ik weet niet waarom ze gewoon niet in dieren zijn veranderd zijn.
De andere staarde de Bruine verbijsterd aan, kunnen we dat nu gewoon naar believen??
Ja.. zei hij.
De Roze veranderede in een woedende reusachtige Roze hagedis, en de Groene in een reusachtige kikker.
Woedend stapte ze beide op de bruine af.
Als je die informatie eerder had verteld hadden ze misschien hier nog gestaan.
Weet je wat we doen met verveelende vogeltjes, ze liet haar machtige kaken vlak voor Zijn gezicht neerklappen, terwijl de Groene hard op de grond stampte met haar sterke kikkerpoten.
Snel kwam de paarse tussen beide.
Jongens jongens rustig nou, we kunnen er ook niets aan doen, en ruzie maken heeft geen zin.
De hagedis liet een grom horen en de kikker een kwaak.
Maar daarna veranderde ze weer gewoon weer in Garnaaltjes.

De groene en Roze keken nog steeds een beejte boos naar de Bruine en de Paarse voelde zich hopeloos.
Kunnen we alsjxe9blixe9ft onze woede richten op die irritante Red Zelda, inplaats van op elkaar.
Ze Roze en Groene keken nog boos maar toen veranderde hun gezichten en zuchte diep.
Okeej ze keken de bruine een beetje beschaamd aan, Sorriej zeiden ze beide.
Het geeft niet ik snap het wel, ik vind het ook heel erg.
Gelukkig is de rode bij haar met het zwaard, zei zal haar kunnen beschermen.
Maar ze was nog niet helemaal aangesterkt zei de Paarse bezorgt.
Ze redden het wel, en wij gaan ze ook redden! zei de Bruine met een vast beraden blik!
Jullie krachten zijn teminste nu helemaal volledig.
Okeej laten we gaan.
De Roze en Groene veranderden weer in reusachtige reptielen (een hagedis en een kikker)
En de Bruine in een adelaar, en de Paarse in een kraai.
Zo ging de dieren groep op pad, met een grote snelheid natuurlijk.

aah de Rode ving weer een spreek op met haar zwaard van vlammen, terwijl ze voor de witte stond, die krampachtig op de grond lag.
snel rende ze naar een andere plek, pfff net op tijd zeg zei ze terwijl ze zich schrap zetten terwijl de spreek terug kaatste, dit hield ze niet meer zo lang vol.
Als alleen de witte maar kon helpen, maar die leek door iets heel erg pijn te heben.
Snel rende ze weer naar links oef.. hijgde ze.
Ze wierp nog een blik op de witte, die daar nog steeds lag.
Ik hoop maar dat de andere er snel aankomen dacht ze.
Schiet alsjeblieft op.. dacht ze nog voor dat ze weer naar rechts rende.

We naderen het kasteel, ze de adelaar met zijn scherpe zicht.
Nog maar 5 mijl.
Vast beraden liep de groep door.

Oneindige gezondheid
Voor deze truc heb je twee flessen en een telescoop nodig.
Ga naar Oma en vul een fles met soep. Zet deze fles op Y. Druk op START + Y en zet dan de lege fles op Y. Nu heb je een volle fles en een halfvolle fles met soep. Zet de volle fles terug op Y. Druk nu op Y + START en zet dan de telescoop op Y. Je drinkt nu soep, maar je houd een volle fles! Dit kun je zo vaak als je wil herhalen.

Andere achtergrond muziek
Voer Zelda in als spelersnaam wanneer je een nieuw spel begint of speel het spel uit om een nieuw achtergrond muziekje te horen.

Andere Kostuums en DX-Camera
Speel Zelda uit en bewaar het spel. Begin een nieuw spel met het bewaarde spel.
Ayril zal nu het doodshoofdshirt dragen dat ze aan het einde droeg.
Link zal de pyjama die hij aan het begin van het spel ook droeg, de rest van het spel dragen. Ook zul je de DX camera waarmee je kleurenfoto’s kunt maken in je inventory aantreffen.

Gemakkelijk Rupees verzamelen
Ga naar het eiland ten oosten van Outset Island(die met de earth temple). Als je op het strand willekeurig spinning attacs doet, verschijnen er rupees uit het zand.
Een paar cheats van de The Wind Waker

In het land Hyrule weerkaatst een legende. Deze legende wordt gekoesterd door de koninklijke familie, en vertelt ons van een jongen… Een jongen die, na het bestrijden van het kwade en de bevrijding van Hyrule, vertrok uit het land dat hem tot een legende maakte… Nu de strijd in verschillende tijdvakken was gestreden, ging hij op reis. Een geheime en persoonlijke reis… Een reis op zoek naar een geliefde en waardevolle vriend… Een vriend die hij uit het oog verloor toen hij eindelijk zijn heroxefsch lot vervulde en zijn plaats innam tussen de legendes…

Link rijdt op zijn jonge paard Epona door het woud en kijkt speurend om zich heen. Plotseling duiken er twee elfjes op. Ze gaan op Link af en maken Epona zo aan het schrikken dat ze steigert en Link afwerpt, die buiten bewustzijn raakt. Als hij weer bijkomt ziet hij een Skull Kid dat een vreemd masker draagt. Het wezen ontneemt hem zijn ocarina en gaat er vandoor op Epona. Link bedenkt zich niet en zet de achtervolging in.

Maar als hij Skull Kid achterhaalt gebruikt die de macht van zijn masker en verandert hem in een Deku Scrub. De reis voert Link verder naar een parallele wereld, genaamd Termina. Hier ontmoet hij een man waarvan het masker is ontstolen door Skull Kid. Met de kracht van dat masker laat Skull Kid de maan langzaam neerkomen op Clock Town, de hoofdstad van Termina, om alles te vernietigen.. en Link is de enige die hem kan stoppen… om de kwade macht van het masker tot een stoppen te brengen voor het te laat is… Een masker die een macht heeft die Skull Kid niet kan bevatten…

Ocarina of time
Wanneer je de drie stenen hebt, en de ocarina of time, en de temple hebt geopend, kom je in een kamer met het master sword.
Als je die er uit hebt getroken zie je Ganondorf die lacht en je bedankt dat je de Secret Realm heeft geopend.
Dan word het zwart voor je ogen.

Rauru
Je verschijnt in een vreemde kamer. Voor je staat een man in een bruine pij die tegen je praat. Het is Rauru, een van de Wijzen. Hij vertelt je dat je in de Kamer der Wijzen bent, in de Temple of Light. Dan zegt hij je om naar jezelf te kijken… en je bent ineens volwassen!
Rauru zegt dat je geest zeven jaar in de Kamer der Wijzen is opgesloten geweest tot hij oud genoeg zou zijn om de Held der Tijden te zijn met het Master Sword. Maar toen jij de Door of Time opende, is Ganondorf je achterna gekomen en heeft de Triforce gepakt! Met de kracht van de Triforce is Ganondorf de Koning van het Kwaad geworden en heeft hij Hyrule veranderd in een wereld vol monsters! Maar er is nog hoop: als alle Wijzen worden ontwaakt zal hun kracht samen met die van jou, als Held der Tijden, Ganondorf kunnen binden. Rauru is zelf een van die wijzen. Hij draagt zijn kracht aan je over door middel van de Light Medaillon!

Dan ben je weer terug en verschijnt er een mistyrieus figuur die je vertelt dat er 5 tempels zijn:
- in een diep woud
- op een hoge berg
- onder een diep meer
- in het huis van de dood
- en in de heerser van het zand
Zo begint je avontuur naar het zoeken van de wijzen!

DE FOREST MEDAILLON
Navi heeft je vertelt dat ze zich zorgen maakt over het woud en over Saria, dus je moest maar eens naar het bos gaan. Rijd op Epona naar de holle boomstam die de ingang naar Kokiri Forest is.
Als je daar aankomt blijkt Saria er niet te zijn.. je gaat de lost woods in naar de plek waar je Saria eerst vond en daar haar liedje leerde.
je verwacht Saria te vinden, zittend op een boomstronk, maar ze is er niet! Dan verschijnt ineens Sheik. Hij spreekt wat filosofische woorden en leert je dan de Minuet of Forest. Sheik speelt de Minuet of Forest twee keer voor op een harp. Zo kun je er altijd naar terug keren.

Saria
Als je de Tempel hebt uitgespeelt verschijn je in de Chamber of the Sages, tegenover de groene steen. Daarop verschijnt Saria! Ze zegt dat ze de Wijze van het Woud is en ze geeft je de Forest Medaillon waarmee ze haar kracht als Wijze aan jou overdraagt! Terwijl je weer weggaat zegt Saria dat ze altijd je vriendin zal blijven.

DE FIRE MEDAILLON
Navi geeft nu als tip dat de wolk rond Death Mountain er raar uit ziet… Als je je nog kan herinneren wat een uil zeven jaar geleden zei, weet je wat dat betekent!
Als je op de top van Death Mountin staat met het Goron Tunic verschijnt Sheik en leert je Bolero of Fire, die je naar de Death Mountain Crater kan warpen.

Darunia
Als je de Tempel hebt uitgespeelt kom je neer in de Chamber of the Sages, voor de rode medaillon. Darunia de Goron verschijnt voor je en zegt dat hij de Wijze van het Vuur bent. Hij geeft je de rode Fire Medaillon waarmee hij zijn krachten aan je overdraagt! Nu zijn Darunia en jij echte kameraden!

DE WATER MEDAILLON
Door de Serenade of Water te spelen wordt je naar Lake Hylia gewarpt, om precies te zijn op een eilandje midden in het meer. Nou ja, meer… bijna al het water uit Lake Hylia is verdwenen! Alleen rond dit eilandje zit nog wat water. Trek je Iron Boots aan en laat je in het water zinken. Je ziet een gesloten hek met daarboven een blauwe schakeldiamant. Schiet die diamant met je Hookshot, het enigste wapen dat je onder water kunt gebruiken. Het hek wordt nu geopend en je kan erin gaan.

Prinses Ruto
Als je de water tempel hebt uit gespeeld kom je neer in de Chamber of the Sages. Voor je, op de blauwe medaillon, verschijnt Ruto van de Zora’s! Ze zegt dat ze de de Wijze van het Water is. Verder vertelt ze je dat ze van je houdt (ahum!) en dat prinses Zelda nog in leven is! Dan geeft ze Je de blauwe medaillon, de Water Medaillon. Hiermee draagt ze haar kracht als Wijze van het Water aan je over! Je verdwijnt nu weer, terwijl Ruto zegt dat je Sheik nog moet bedanken van haar.

DE SHADOW MEDAILLON
Als je de Nocturne of Shadow hebt gespeeld kom je neer op het platform achter in de Graveyard. Draai je om en loop de gang in. Je ziet een dichte deur en een heleboel fakkels. Gelukkig is er een manier om al die fakkels in een keer aan te steken: gebruik Din’s Fire! Daarmee steek je alle fakkels in eens aan en de grote deur naar de Shadow Temple wordt geopend. Loop de Shadow Temple in

Impa
Je komt terecht in de Chamber of the Sages. Voor je verschijnt Impa die, zoals Sheik al zei, de Wijze van de Schaduw is. Ze zegt dat ze zeven jaar geleden toen Ganondorf Hyrule Castle aanviel op zoek naar de Ocarina of Time, prinses Zelda in veiligheid heeft gebracht. Je zal Zelda binnenkort persoonlijk ontmoeten en ze zal je alles uitleggen. En nu geeft Impa je de paarse Shadow Medaillon waarin haar kracht als Wijze van de Schaduw ligt! Terwijl je weer verdwijnt zegt Impa dat je naar prinses Zelda moet uitkijken.

DE SPIRIT MEDAILLON
Speel de Prelude of Light om je naar de Temple of Time te warpen.Ga naar het voetstuk en plaats het Master Sword erin terug om weer een kind te worden. Speel dan als kind de Requiem of Spirit om jezelf naar de Desert Colossus te verplaatsen.
Loop van het warpplatform naar de ingang van de Spirit Temple. Links van de ingang zie je een stukje zachte grond. Plant daar een Magic Bean in. Ga dan de Spirit Temple in.

Nabooru
Je komt terecht in de Kamer der Wijzen. Voor je, op de oranje medaillon, verschijnt Nabooru! Ze zegt dat de heksen haar gehersenspoeld hadden en haar gebruikt hadden om Ganondorf’s wil te doen! Maar nu is ze de Wijze van de Geest en ze geeft je de oranje Spirit Medaillon waarmee ze haar kracht als Wijze van de Geest aan je overdraagt!
Voordat je de Chamber of the Sages verlaat, verschijnt Rauru, de Wijze van het Licht! Hij zegt dat nu alle zes de Wijzen zijn opgewekt en dat het tijd is voor het laatste gevecht met Ganondorf! Maar eerst is er iemand die je wil zien in de Temple of Time…

The wind waKer
Als je tegenover Ganondrof en het mastersword trek lacht hij je uit, en zegt dat je hem toch niet kunt verslaan omdat de power van de wijzen er niet in zit..
En inderdaad later als je gered bent vertelt de koning dat als je Ganondorf wilt verslaan dat de power van het mastersword herstelt moet worden.
Hij geeft op je kaart aan waar je de Tempels moet vinden.
Eerst moet je items vinden om de tempels binnen te komen maar als je die hebt gevonden Ga dan naar de Earth tempel.

THE EARTH WIJZE
Als je de tempel binnen loopt zie je een groot blok met de noten van een liedje.
Pak je Wind waker, dan verschijnt er opeens een geest.
Laruto
Ze zegt dat zei de wijze is van de tempel maar dat ze is vermoordt is door de handlangers van Ganondorf, en dat ze een van de wijze is die macht aan het zwaard gaf.
Je moet een persoon vinden die het zelfde instrument (een harp) speelt als haar, en die gene het liedje van de tempel leren,Anders zal het zwaard nooit meer gloeien met de kracht om het kwaad te verslaan.
Medli
Toevallig ken je iemand die ook op een harp speelt, namelijk Medli van de Rito’s.
Ga naar Windfall eiland en volg de muziek.
Als je dat doet komt je uit bij Medli, pak de Windwaker en speel het liedje van de Earth tempel.
Medli valt neer en ziet laruto.
Samen spelen ze het liedje en Medli vertelt dat ze nu weet dat ze een wijze is.
Je moet haar naar de tempel brengen en speel hem samen uit.
Als je bij het Triforce teken komt, speelt Medli het liedje en laruto verschijnt om samen te spelen.
je zwaard begint te gloeien. de helft van de macht is terug!

DE WIND TEMPEL WIJZE
Hetzelde Gebeurt als je in de Wind tempel komt, er staat een blok met noten.
Trek je Wind waker weer en er verschijnt weer een geest.
Fado
Het zelde verhaal, hij is ook vermoord door de handlangers van Ganondorf.
Je leert het liedje van de Wind tempel.
Je moet voor fado een persoon vinden die het zelfde Instrument speelt als hem: een Bladcello.
En je moet hem dan het liedje leren zodat hij of zij kan opstaan als wijze.
Markar
En ook ken je een persoon die Bladcello speelt, namelijk Markar de Korok die je moest redden van de Deku Tree.
Ga naar Forest haven.
Als je daaraan komt hoor je muziek volg die, je ziet muzieknoten uit de waterval komen.
Je kunt met je graping hook in de waterval slingeren.
Als je binnen in de waterval bent zie je Markar, leer hem het liedje en ook hij staat op als een wijze.
Ga samen met hem naar de Wind tempel en speel die uit.
Bij het triforce teken speelt Markar het liedje en je zwaard zal gaan gloeien.
De power is volledig herstelt.

Mooie zelda plaatjes

Link en Navi

Link

Link en Saria

Link

Sheik

Sheik

Ik weet dat het hele mooie plaatjes zijn dus ik begrijp best dat je ze ook wilt op je web-log of wat dan ook.. maar je moet wel eerst aan mij toestemming vragen of je mijn plaatjes mag gebruiken

We kennen natuurlijk allemaal de legende allang van oot en je kunt hem ook overal lezen.. maar ag wat is een web-log zonder de legende van oot!

De legend van Ocarina of time
…voordat er leven was en voordat de wereld een vorm had, waren er drie Gouden Godinnen. Hun namen waren: Din, de Godin van kracht (Goddess of Power), Nayru, de Godin van de wijsheid (Goddess of Wisdom) en Farore, de Godin van moed (Goddess of Courage).

De Godin Din crxeberde met haar vlammende handen de wereld. Nayru gebruikte al haar wijsheid om op die wereld de geest van de wijsheid te brengen. Tenslotte crxeberde de Godin Farore de vorm van het leven, die de geest van de wijsheid zouden bevatten
De drie Godinnen keerden terug naar de hemel en het enige dat werd achtergelaten, was de Gouden Triforce.

De Triforce werd opgeborgen in de Sacred Realm, die in verbinding stond met Hyrule. De Legende verteld: “Degene die de Triforce in zijn bezit krijgt, kan al zijn wensen waar maken, zodra hij de perfecte balans kan vinden tussen tussen de krachten Power, Wisdom en Courage. Bij degene die de Triforce in zijn bezit krijgt en de drie krachten niet in balans krijgt, zal de Triforce in drie stukken kapot springen. Het deel waarin de desbetreffende persoon het meest geloofd, zal in bezit komen van die persoon. De andere twee delen zal in bezit komen van personen, gekozen door het lot. Deze personen kunnen herkent worden aan de Triforce symbolen op hun hand”.

Tijdens de oorlog die Hyrule jaren teisterde kwam er een stervende vrouw naar het geisoleerde woud samen met een kind. Normaal gesproken werden buitenstaanders buiten het woud gehouden maar de Deku Tree voelt dan al dat het kind speciaal is en neemt het op in het dorp. Omdat dat het geen Kokiri is heeft het kind wat later onder de naam Link bekend zal worden ook geen fee zoals de andere Kokiri en dat is iets waar hij erg mee zit.
Link had last van terugkerende nachtmerries. Hij zag zichzelf staan voor een mysterieus kasteel, tijdens een storm. Toen zag hij een paard, met daarop een in het zwart geklede man die een vrouw bij zich droeg. De man keek Link uitdagend aan, en op dat moment werd Link altijd wakker.
Op een morgen werd hij gewekt door een fee, Navi. Zij stuurde hem naar de Deku Tree. De Deku Tree vertelde dat hij vervloekt was, en Link verloste hem van de vloek. De Deku Tree vertelde dat een kwaadaardige man hem had vervloekt. Het blijkt dat deze mysterieuze man op zoek was naar de TriForce. Link kreeg de taak te voorkomen dat de TriForce in verkeerde handen zou vallen.

Wanneer link de secret Realm heeft geopend om Hyrule te redden word hij door Ganondorf, de koning van de Gerudo dieven, gebruikt om de toegang te krijgen tot de Sacred Realm. Daarmee kon Ganondorf beslag leggen op de Triforce en daarmee het mooie landschap van Hyrule transformeren naar een zanderig landschap vol met enge schepsels.
Link wilde koste was kost zijn fouten goedmaken en kreeg hulp van Rauru. Hij reisde door de tijd om de krachten van de Zeven Wijzen te verzamelen. Na een hele lange reis vol monsters, paleizen en puzzles, komt Link oog in oog te staan met Ganondorf, en zag hoe de koning van de dieven transformeerde in een gruwelijk monster…Ganon.

Uiteindelijk verslaat link Ganon en red Hyrule.. zo gaat hij de legende in als The hero of time